Tagarchief: Emotionally Focused Therapy

Vreemdgaan: het einde of een nieuw begin

‘Hey! Hoe gaat het met jou?’

Tussen de boekenplanken door kijk ik in een blij gezicht. Ik groet enthousiast terug, terwijl ik deze vrouw probeer te plaatsen. Ze loopt om de stelling heen en loopt door de boekwinkel naar me toe. Net op tijd weet ik het weer: een vriendin van een collega van een zus van…

Smak, smak. Ze kust me op beide wangen en vraagt hartelijk hoe het thuis is. En met de kinderen? Dan houdt ze me op een afstandje alsof ze me eens goed wil bekijken, knijpt haar ogen samen en zegt op samenzweerderige toon: ‘Erg hè, van Yvonne en Henk?’

Yvonne en Henk? Ik probeer uit haar gezichtsuitdrukking op te maken wat er met hen is. Zij ziet meteen dat ze een primeurtje voor me heeft. Zachtjes duwt ze me naar een hoekje in de zaak, onze hoofden buigen zich naar elkaar toe. Het is duidelijk dat ze me een geheim gaat vertellen.

‘Heb je het nog niet gehoord? Nou ja, het is ook niet aan mij om het te vertellen.’ Ik vroeg niet door, maar ik bárste van nieuwsgierigheid.

’s Avonds hoorde ik het verhaal van mijn man. Zonder omhaal. Mannen zijn recht voor hun raap.

‘Yvonne en Henk gaan scheiden.’
‘Oh?’
‘Henk ging vreemd.’

Vreemdgaan: de bom onder een relatie

Bij een open relatie laat je in goed overleg (een) ander(en) toe in je relatie. Dat kan heel lastig zijn maar het is een avontuur waar een koppel voor kiest.

Vreemdgaan is een ander verhaal. Van overleg is geen sprake. Vreemdgaan staat haaks op de fundamentele principes van een huwelijk/relatie. Het is verraad aan je partner en vaak ook verraad aan jezelf. Als het ontdekt wordt, dan treft dit verraad óók de directe familie. Het leidt in vrijwel alle gevallen tot een vertrouwensbreuk en een diep trauma in de relatie.

Vreemdgaan: de cijfers

Uit een onderzoek van Thornton & Young-De Marco blijkt dat 80% van de Amerikaanse en Britse populatie vreemdgaan moreel verwerpelijk vinden. Maar hoeveel van deze 80% is zélf eigenlijk vreemdgegaan?

Kinsey deed een halve eeuw geleden onderzoek. Het resultaat: 50% van de mannen en 25% van de vrouwen ging vreemd. Tijden veranderen. Hoe is staat het er nu voor? Uit recent onderzoek blijkt dat tussen de 20% van de mannen en 10% van de vrouwen vreemdgaat.

Hoe moet ik dat dan zien? Als ik nu in de trein stap, gaat dan 1 op de 5 mannen die daar zit op dit moment vreemd? En 1 op de 10 vrouwen? En kan ik dat bij elkaar optellen? Dus 1 op de 3 gaat vreemd van de treinreizigers? Ik zou wel eens een enquête in de trein willen houden en de resultaten publiceren in het Spoor. Dan bekijken de treinreizigers elkaar vast met andere ogen.

Onlangs deed de EO een onderzoek waaraan deelnemers in de leeftijd van 15 tot 71 jaar meededen. Logisch dat de cijfers die hieruit voortkomen gekleurd zijn. Als ik onderzoek zou doen, zou ik mensen vragen van 60 jaar en ouder. Mensen met levenservaring die gezond van geest zijn. Mensen die alle verleidingen in het leven al eens zijn tegengekomen. Mensen die de leeftijd hebben om ooit vreemd te zijn gegaan (Ik vind een 15-jarige hier niet zo goed passen ;-)). Hoeveel van deze mensen hebben wel eens met een ander hebben gezoend, afgesproken of gevreeën? Zou dit de aantallen van Kinsey naderen? Dus toch die 25 en 50 procent?

Vreemdgaan nog steeds taboe

Vreemdgaan is fout. Verwerpelijk. Je mag je ervoor schamen en je praat er niet over. Ook degene die is bedrogen, zit vaak met een gevoel van schaamte en een gevoel van minderwaardigheid.

In Nederland is scheiden zelfs meer geaccepteerd dan vreemdgaan. Dat lig in zuidelijke landen anders. Daar is vreemdgaan meer geaccepteerd. Daar wordt wel eens gezegd dat het de relatie kan redden. In hoeverre draagt de morele afkeur, waar wij mee te maken hebben, bij aan het aantal scheidingen?

Door de morele afkeur van vreemdgaan, worden mensen in het gareel gehouden. Natuurlijk is dat een positieve functie. Maar het weerhoudt mensen ook van het delen van levenservaring. Levenservaring die mildheid, begrip en zelfs vergevingsgezindheid zou kunnen bevorderen.

Vreemdgaan hoort bij het leven

Iedereen weet dat het gebeurt, iedereen kent wel iemand die vreemdgaat in zijn omgeving. Stel je eens voor als we hierover zouden durven en kunnen praten. Hoe een moeder vertelt over de keer dat zij zelf vreemdging. Hoe je een tante om raad zou kunnen vragen. Hoe zou het zijn als we onze ervaringen over bedriegen en bedrogen worden met anderen konden delen?

Relatietherapie na vreemdgaan

Dat praten over vreemdgaan, stellen helpt, om weer voor elkaar te kiezen, wordt aangetoond door de mooie resultaten die worden geboekt in therapie.

Stellen die te maken hebben met vreemdgaan, die dat uitgesproken hebben naar elkaar, die eigenlijk geen slechte relatie hadden, komen sterker uit de therapie naar voren, dan stellen die om andere redenen in therapie gaan. (Atkins, Eldridge, Baucom & Christensen, 2005).

Vreemdgaan als nieuw begin van de relatie

De therapie waar ik mee werk, Emotionally Focused Therapie, geeft goede resultaten. Emotie is in deze therapie het doel en het middel voor verandering. Daar is bij vreemdgaan vaak geen gebrek aan. Juist door het vreemdgaan worden vaak ook zoveel andere (on)dingen uitgesproken, dat het voor veel stellen echt een nieuw begin kan zijn in hun relatie en niet het einde.

Heb jij een relatie en heb je te maken met vreemdgaan? Geef het dan niet zomaar op. Hoe erg het ook is om dit mee te maken, hoeveel tijd het ook kost om het vertrouwen te herstellen, het kan wel. Praat erover en als jullie er niet uitkomen en dit diep in je hart, ondanks alle woede, verdriet, schuld en pijn wél willen: geef jullie relatie de kans en zoek hulp!

Rhea Darens
Relatietherapeut

De ruzie roller coaster – patronen in ruzies

Terwijl ik onze jongste naar bed breng, verheug ik me op ‘onze’ avond. Die ene avond door de week is belangrijk voor ons. Als ik op de gang loop hoor ik de sms-toon van zijn telefoon beneden. Even later is hij in gesprek. Met haar.

Hoewel we hier duidelijke afspraken over hebben gemaakt. ‘Ze heeft wat problemen’ legt hij later uit. En hij wil er voor haar zijn.

Au.

Even later zitten we samen op de bank. Nu hebben wij óók een probleem.

Mokkend zit ik naast hem op de bank. Zie je wel dat ik niet leuk genoeg ben, spookt het door mijn hoofd. Inmiddels kent mijn man mijn valkuil. Hij aait me over mijn hoofd en geeft me een kus. Ik ontdooi. Werp een veelbetekenende blik op zijn mobiel. Hij grijnst. Hij kent zijn eigen valkuil ook. Anderen kunnen bij hem makkelijk voor gaan. Demonstratief zet hij zijn telefoon uit als hij tegen me aankruipt.

Herkenbaar?

Wees nieuwsgierig en onderzoek wat er gebeurt

Dit voorbeeld hierboven zag er soepel uit, of niet? Geloof me, zo soepel ging het in het begin niet. Enige emotie was ons niet vreemd. Gelukkig gaat Emotionally Focused Therapy (EFT), de therapie waar ik mee werk, er vanuit dat emotie het doel en het middel tot verandering is.

Schrik niet van de ruzies. Wees nieuwsgierig en onderzoek wat er gebeurt. Je zult merken dat ze volgens een vast patroon verlopen. Een patroon waarin je onbedoeld pijnpunten van elkaar raakt. Als je dit gaat herkennen, ontdek je wat jullie valkuil is.

  1. Stap 1: een ruzie richt zich in eerste instantie op de ander en wat de ander doet. In 8 van de 10 relaties verloopt zo’n ruzie met een aanvaller en een terugtrekker in de hoofdrol. De gekwetste valt aan. De kwetser trekt zich uiteindelijk (gekwetst) terug. Dit deel van het proces is vaak verdrietig, maar het hoort het erbij. Lees mijn vorige blog ‘Gedoe is goed.’
  2. Stap 2: Vaak zitten achter de strijdpunten diepere conflictpunten verborgen. Onderzoek dit. Het is niet de bedoeling dat je weer de pijlen op de ander richt. Deze keer neem je jezelf onder de loep. Daar is moed voor nodig en kwetsbaarheid. Wat raakte jou in wat je partner deed of zei? Hoe voel je je daardoor? Wat is jouw pijnpunt?
    In dit deel van het onderzoek is er vaak een terugval naar stap 1. Hou vol!
  3. Stap 3: Vervolgens kijk je hoe jouw pijnpunt samenhangt met het pijnpunt van je partner. Je zal ontdekken dat ze naadloos op elkaar aansluiten tot een perfecte negatieve spiraal. Dit begrip maakt mild. Als je hier zit is goedmaken een koud kunstje.
  4. Stap 4: Tot slot: ontdek wat nodig is om uit die spiraal te komen. Wat heb jij nodig? Wat heeft je partner nodig? Hoe kunnen jullie elkaar helpen? 

Hier doet het pijn

Het onderzoek naar de pijnpunten kostte ons de meeste tijd. Pijnpunten hangen vaak samen met angst ook wel schaamte. Er is moed voor nodig dit te laten zien.

Ik denk bijvoorbeeld dat ik niet leuk genoeg ben. Niet dat je dat aan mij kan merken; ik ben extravert, stoer, goedlachs  en neem initiatief. Een leuke vrouw.

Mijn man heeft zijn eigen angst. Hij denkt dat hij in een isolement zal eindigen. Ook aan hem merk je niets; hij is sociaal, trouw aan zijn vrienden en besteedt veel tijd en aandacht aan hen. Een sociale man.

Door onze open relatie ontdekten we, wat al die jaren onder de mantel der liefde was bedekt. Dat achter die mooie kant ook een schurende kant met onzekerheden schuilging. Ik kon mijn man claimen. Mijn man kon mij verwaarlozen. Het gevolg: ruzie, waarin ik echt niet leuk was en mijn man zich terugtrok in een isolement. Onze angsten werden een waarheid.

We kregen steeds meer inzicht in elkaar en begrip voor elkaar. Onze afspraken werden daardoor steeds duidelijker en beter. Ze gingen niet meer over wat de ander moest doen, maar over hoe we gingen zorgen dat we niet in onze valkuilen stapten.

Een open relatie is, net als elke andere relatie, hard werken. Ik heb moeten leren loslaten en mijn man heeft moeten leren tijd voor ons te maken. We struikelen nog regelmatig. Maar we herkennen onze valkuilen en we vangen elkaar op als dat nodig is. Dat werkt!

Rhea Darens (pseudoniem)
Open relatietherapeut
Oprichter www.openrelatie.nu
Tel: 06-41587202
Mail: info@openrelatie.nu
Twitter: @openrelaties

Steek je kop in het zand

“Mag ik haar foto zien?” vraag ik aan mijn man. Hij lacht.
“Nee, dat is niet goed.” Ik ben nieuwsgierig. Maar weten kan ook pijn doen en pijn is gedoe. Mijn man heeft een hekel aan gedoe. Hij heeft gelijk.

Het leuke van een open relatie is dat je er een ander bij hebt. Een spannende, nieuwe, opwindende ervaring. Wat minder leuk is bij een open relatie is dat je partner dat ook heeft. Gevoelens van jaloezie, onzekerheid en eenzaamheid kunnen de kop opsteken. De vraag is: hoe ga je daarmee overweg?

Mijn man en mijn minnaar hebben allebei dezezelfde tactiek. Ze doen of de ander niet bestaat. Ze doen allebei alsof ze de enige zijn in mijn leven waarbij ik, in hun ogen leuke verhalen vertel over een fantasievriend en een fantasieleven. Mijn man wil niet eens een foto zien, van een belangrijk persoon in mijn leven, na hem en onze kinderen.
“Als ik dat doe, kan ik me een beeld vormen hoe hij met jou in bed ligt, en dan kan ik niet meer vrijen.”

Ik doe het tegenovergestelde. Ik wil altijd alles weten. Foto’s, verhalen, noem maar op. Maar deze foto’s drukken me wel met mijn neus op de feiten. Dat hij met een jongere vrouw (met grotere borsten) in bed ligt. Om dat aan te kunnen moet je wel erg Zen zijn. Zo Zen dat je geniet, als je man het goed heeft gehad bij een ander. Dat je geniet van jezelf, dat je hem dat gunt. Ik ben nog niet Zen.

Er zijn verschillende manieren hoe je met “problemen” om kan gaan. Coping wordt het ook wel genoemd. De Amerikaanse psycholoog Richard Lazarus was de grondlegger van de copingstrategieen. Kort gezegd zijn er twee manieren:

  1. Probleemgerichte coping: Je kan het probleem te lijf gaan. Je vindt bijvoorbeeld dat je in een open relatie ermee om moet kunnen gaan, dat je man (of vrouw) een ander heeft. Zoals in dit geval de foto willen zien, de moeilijke situatie aangaan en leren door vallen en opstaan.
  2. Emotiegerichte coping: Je kan je gedrag veranderen omtrent het probleem. In dit geval wil je de foto niet zien. Geen foto, geen ander, geen probleem.

In de westerse manier van denken, komt probleemgerichte coping vaak goed uit de bus. Het hangt sterk samen met verantwoordelijk zijn en verantwoordelijkheid nemen voor de situatie waar je in zit.  Je gaat het probleem te lijf. Het voelt krachtig en sterk. Als je een succes behaalt, helemaal. Dat is lekker. Het betekent ook een hoop inzet, incasseren en gedoe. Van jezelf, van anderen.

Minder sexy is nummer 2. Een copingmechanisme dat hieronder valt is bijvoorbeeld ontkennen dat er een probleem is. “Er is helemaal geen minnaar. Ze heeft gewoon een fantasievriendje.” Reken maar dat dit een stuk relaxter is.

Een open relatie is net als hardlopen. Hou het leuk. Neem het tempo, waarin je het makkelijk een tijdje kan volhouden en neem de tijd om te groeien. Je hoeft niet direct alle problemen te lijf te gaan. Steek soms gewoon je kop in het zand. Die foto? Die komt een andere keer.

Rhea Darens

EFT-relatietherapeut