Categorie archief: Nieuwsberichten

Gedumpt worden in een open relatie

“If we are going to become more serious” ik kijk hem schalks van onder mijn wimpers aan “than I have one request”

Hij kijkt me vragend aan.

“That if we decide to part, we will say goodbye.” T. overleed onverwacht in zijn slaap. Hoe mooi dit ook is, de keerzijde is dat ik geen afscheid heb kunnen nemen. Dit zal slijten, maar nu ben ik op dat stuk nog kwetsbaar. Hij kijkt me strak aan:

“Only cowards leave without saying goodbye.”

We zijn een aantal afspraken verder.

“When do we see each other again?” Ik ben een maand weg in de zomer. Hij is aansluitend een maand weg voor zijn werk.

“September it will be.” Hem kennende betekent dit ook twee maanden geen contact. Is onze prille relatie hier wel tegen bestand? Hij stopt bij het station en draait zich naar me toe:

“And what are you up to this week?” Ik slik mijn onrust weg en kijk hem ondeugend aan.

“Next week I’m going to an erotic party.” Een glimlach vormt om zijn lippen.

“I expect a detailed report” zegt hij met een guitige blik. Langzaam groeit er een plannetje in mijn hoofd. Hij verwacht een detailed report? Een detailed report kan hij krijgen.

Na twee weken stuur ik de eerste brief. De eerste uit een reeks van vijf erotische brieven, over mijn avonturen bij een erotisch feest.

 

Gedumpt door lover  en getroost door je partner

Er is een verschil met een vaste relatie en minnaarschap. Met minnaars heb je meestal geen gezamenlijk huis, gezamenlijke rekeningen, kinderen, bezittingen, familie,  etc. Het beëindigen van een relatie is daarmee vaak minder complex, wat niet wil zeggen dat het minder pijnlijk is.

Een ander verschil is dat als het uitgaat met een minnaar in een open relatie, je thuis een partner hebt, bij wie je meestal terecht kunt voor troost en steun. Een partner die soms nog meer beledigd en verontwaardigd is dan jij, dat het uitgemaakt is.

Er is ook een verschil tussen partners in de reactie op ‘gedumpt’ worden in minnaarschap. De één begint gelijk weer te daten. De angst om als enige in een open relatie niemand te hebben, overheerst. Een ander moet moed verzamelen om weer te daten en heeft vooral troost van de partner nodig. Troost dat hij/zij niemand heeft en jij, als partner, wel.

Op welke manier wijs je iemand af in minnaarschap

  1. De slechtste manier blijft: niets meer van je laten horen. Mijn Franse minnaar had op dat vlak gelijk: alleen een lafaard doet dat.
  2. Een app/mail/chat: het lijkt wat mager. Maar na een koffiedate nog een keer afspreken om het uit te maken, is een beetje over-the-top. Bij navraag om mij heen, leer ik dat de meeste mensen na een koffiedate die het niet helemaal is, het liefst een dag later een appje sturen, dat ze het toch niet zien zitten. Omgekeerd ervaren ze dat zelf ook als een fijne manier om afgewezen te worden.
  3. Persoonlijk: Jullie zijn al wat langer samen, hebben seks gehad, dan is het netjes en troostend om het persoonlijk uit te maken. Je laat hiermee zien, dat iemand niet alleen de moeite waard is om een relatie mee te beginnen, maar dat iemand ook de moeite waard is om het mee uit te maken. Hier is moed voor nodig.

Hoe maak je het uit

Het voordeel van een open relatie is dat je het uitmaken kan voorbespreken met je partner. Waar je tegenaan loopt, hoe je het aan wil pakken en de mogelijkheid om te oefenen. Je partner kan vaak aanvoelen of de toon juist is of niet. Soms kan een partner hier geen zin in hebben, of kribbig reageren. Haak dan niet gelijk af. Bespreek dit. Waarschijnlijk maken jullie relaties op een andere manier uit. Of misschien was je partner degene met wie het meestal uitgemaakt werd, waardoor het ook pijn oprakelt. Het is fijn, hier alsnog samen over te kunnen hebben.

Hieronder wat tips op een rij:

  1. Hou het kort en bondig en respectvol. Je vindt de persoon aardig en hebt het fijn gehad, maar het is toch niet wat je zoekt. Dus je bent gekomen om afscheid te nemen en dat wilde je persoonlijk doen (als je kiest voor een persoonlijke variant).
    – Ga je niet verdedigen (ik kan er niets aan doen)
    – Ga niet aanvallen (het komt door jou)
    – Creëer ook geen situatie waarbij het bijna lijkt dat het erger voor jou is dan voor degene die afgewezen wordt (dat jij getroost moet worden, terwijl jij het uitmaakt) en
    – Creëer ook geen situatie, waarbij de ander het zelf moet gaan raden (hang yourself).
    Wees moedig, lief en houd het kort.
  2. Vang je geliefde op. Dat je minnaar of minnares boos of verdrietig is, is legitiem. Laat de ander praten en luister hiernaar.
  3. Weet ook wanneer je het af moet ronden en weg moet gaan. In het verdriet en de pijn die kan ontstaan, kunnen een eindeloze reeks waarom-vragen en ‘maar kunnen we niet…’. Wees duidelijk. Het is afgelopen en dat blijft zo. Eventueel kun je na een week nog even bellen hoe het gaat. Ook dit hangt weer af van hoelang de relatie heeft geduurd. Er is een groot verschil of je een paar jaar minnaars bent geweest of een paar weken.
  4. Kunnen we vrienden blijven? In vaste relaties is dit soms lastig. Als er kinderen zijn, zijn partners gedwongen om een goed nahuwelijk te hebben. Maar als er geen kinderen zijn, kan het contact ineens teveel zijn. In minnaarschap gaat het vaker om een intieme vriendschap die opgebouwd wordt. Een intieme vriendschap, die na het uitgaan en het verwerken hiervan, over kan gaan in een vriendschap.

Na de eerste brief hoorde ik niets. Hij had het druk, dat wist ik.

Na de tweede brief hoorde ik weer niets. Voor het eerst twijfelde ik. Zou ik gedumpt worden? Ook dat had ik nooit eerder meegemaakt. Maar dat zou hij dan zeggen… toch? Ik moest me niet zo gauw uit het veld laten slaan.

Na de derde brief maakte ik me zorgen. Zou hij dood zijn? Mijn eerste minnaar overleed na 6 jaar, de tweede binnen 6 maanden. Hoe leg je dat uit bij een volgende date? Ik googlede op hem. Zag dat hij niet 4 jaar jonger was dan ik, maar 5 jaar ouder. Dus hij zocht vrouwen die jonger waren dan ik? Mmm. Ik surfde verder. Hij leefde. Een intense opluchting spoelde door me heen, toen viel de rauwe waarheid als een dakpan op mijn hoofd. Ik zou hem nooit meer zien.

Hij was weggegaan, zonder afscheid te nemen.

De vierde brief was pure vernedering. Een wanhopige poging om een reactie uit te lokken. Een wanhopige poging om gedumpt te worden. Mijn man stond naast me. Ik zag de pijn in zijn gezicht. Hij begreep het niet. Zo kende hij me niet. Zelfs ik herkende mezelf niet. Maar deze persoon ben ik ook. Ik heb kunnen ervaren wat wanhoop met je kan doen. En misschien was deze pijn wat nodig was om los te kunnen laten.

Want de vijfde brief….die hield ik voor mezelf.

Van elke relatie leer je. Je ontdekt nieuwe kanten van het leven en ook in jezelf. Zoals ook met deze relatie. De stress die ik sinds T.’s  overlijden had, als iemand niet op een appje reageerde is helemaal weg. Als iemand niet reageert, wil dat niet zeggen dat hij of zij dood is. Het wil zeggen dat hij druk is of geen bereik heeft. Dat iemand het vergeten is, of juist nog nadenkt. En soms wil het zeggen…. dat iemand mij niet wil en te laf is om dat te zeggen.

Het zal een half jaar duren, voor ik weer ga daten. Je kunt misschien wel klaar zijn voor een nieuwe liefde, maar dat wil nog niet zeggen, dat je klaar bent voor tegenslagen. Ook dat leerde ik.

En… zijn jullie weleens wanhopig geweest in de liefde? Hebben jullie je weleens vernederd? En met wie is weleens op een hele mooie manier uitgemaakt?

Zoals altijd ben ik benieuwd naar jullie verhalen.

Met lieve groet,

Rhea Darens

Gevorderd EFT-relatietherapeut

Aanverwante artikelen:

Kwetsbaarheid maakt een open relatie sterk

Negatieve gedachten loslaten in een open relatie

Hoe wraak de balans in je (open) relatie kan herstellen

Let’s talk about sex oftewel praten over seks

“Okay, mon cherie” ik schraap mijn keel. De vorige keer hadden we voor het eerst seks. Sommige aspecten waren absoluut plezierig, maar op andere vlakken voelden we elkaar nog niet aan.

“We need to talk about sex.” Mijn nieuwe liefde is Frans en we spreken Engels. Het gesprek dat we nu gaan voeren, kregen we echter niet bij onze Engelse les. Mijn handen voelen een beetje klam. Hij is leuk en ik wil het graag leuk houden.

“Sounds good!” Hij heeft er zin in. Een nieuwe minnares die over seks wil praten. Wat wil een man nog meer.

“You see, we need some finetuning.” Zijn blik verandert van blijde afwachting, naar verward, naar fronsend.

“But we made love in a beautiful, passionate way!” Dat hij het zo fijn ervaren heeft, streelt me. Tegelijkertijd mis ik door deze opmerking de geruststelling dat hij open staat voor dit gesprek. Dapper ploeter ik door en leg hem uit, hoe seks voor mij eruit ziet. Wat ik fijn vond met hem, maar ook wat ik miste. Dat sex voor mij  inclusief een orgasme is. Niet zonder. Zo’n gesprek is hij duidelijk niet gewend.

“Can’t you do it yourself?” Hij schuift wat zenuwachtig over het bed.

“Ofcourse I can. But I enjoy it when my lovers can give me an orgasm too.” Er valt een stilte.

“I do feel some pressure here!” mompelt hij. Ik gluur naar beneden en zie hoe zijn montere Eifeltoren, toch wat meer op de toren van Pisa begint te lijken. Hij laat zich echter niet uit het veld slaan.

“Then you will need to show me!”  Ik voel hoe mijn wangen rood worden. Touché!

Plezier in seks

Ellen Laan en Rik van Lunsen hebben een prachtig boek geschreven met de kort en bondige titel “Seks”.

In dit boek wordt Seks in al haar aspecten beschreven. Historisch, biologisch, sociologisch, psychologisch,  en ga zo maar door. Het is geen zelfhulpboek. Het legt seks uit. Het ontrafelt of weerlegt mythes, dogma’s, aannames aan de hand van jarenlang onderzoek, verhalen en ervaringen uit hun praktijk. Het doel? Dat seks iets is, waar we plezier aan mogen beleven, een heel leven lang, en dat we hierin mogen blijven leren en ontdekken.

Wat feiten over seks op een rij:

  1. Plezier in seks. Dit gaat niet altijd vanzelf. Het betekent dat je erover zal moeten praten.
  2. Dat je opgewonden moet zijn om fijne seks te hebben en dat we onszelf daarin niet hoeven te censureren. Erotische fantasieën? Voel je vrij. Je doet niets slechts of fout en niets is raar. Het is geen werkelijkheid. Het is een fantasie. Je hoeft je er niet voor te schamen en je hoeft het ook niet met je partner te delen. Je hoeft er alleen maar van te genieten.
  3. Libido verdwijnt niet bij vrouwen als ze ouder worden. Vrouwen hebben hooguit meer tijd nodig om opgewonden te raken.
  4. 50% van de vrouwen ervaart weleens pijn bij het vrijen. De helft hiervan vindt dat normaal. De meesten geven dit niet aan. Als een vrouw niet opgewonden is, kan het pijn doen. Seks is echter geen kwestie van even doorbijten, dames. Als het niet fijn is geweest, heb het er dan over. En heren: vraag ernaar en vraag door!
  5. 25% van de vrouwen heeft weleens een orgasme gefaked, net als 16% van de mannen! Bijvoorbeeld omdat ze niet weten hoe ze de vrijpartij moeten beëindigen.
  6. Dat gelijktijdig klaarkomen een olympisch doel is, dat eerder uitzondering dan regel is. Fijn dat je je als man kan inhouden met klaarkomen. Daardoor gaat het tempo in het vrijen wat meer gelijk op. Maar als je partner het gevoel heeft, dat je op haar zit te wachten, kan het ook een druk leggen. Daarnaast betreden we op het punt van klaarkomen een soort solofase, waarin het lastig kan zijn om je zowel op de ander als op jezelf te concentreren. Dus nogmaals, gelijktijdig klaarkomen is leuk als het gebeurt, maar maak het geen hoofddoel.
  7. Dat de clitoris niet een klein knopje is. Het geheel bestaat uit een top met twee zwellichamen die ongeveer 10 centimeter lang zijn. Vandaar dat penetratie voor vrouwen erg lekker kan zijn, al zullen niet alle vrouwen hierdoor klaarkomen. De meesten hebben daarvoor een clitorale stimulatie nodig. Dus mannen: geen stress als je al bent klaargekomen. ‘Magic fingers’ en ‘tongue studs’ zijn goud waard, net als eventuele leuke speeltjes. Voel je beiden vrij hierin.
  8. Dat een orgasme het beloningssysteem activeert, wat het plezier in seks versterkt. Tuurlijk, als een orgasme een verplichting wordt, met daaraan gekoppeld een gevoel van falen (vaak voor beide partners) als het er niet is, wordt dit een stressfactor. Dat is niet de bedoeling. Praat hier samen over. Maar nooit een orgasme hebben en je hier bij neerleggen, is het andere uiterste.

 

Seks bij minnaars en minnaressen, maar ook in (monogame) relaties waar lang geen seks is geweest, is soms opnieuw leren

In mijn praktijk merk ik, dat monogame stellen die al maanden of jaren geen seks meer hebben, soms niet weten hoe ze moeten beginnen. Terwijl ze het ontbreken van fysieke intimiteit allebei als een gemis kunnen ervaren. Om de eerste stap te zetten is dan spannend, ongemakkelijk en kwetsbaar. Bij vrouwen speelt soms het gevoel “Wat als het niet lukt (bij mij)”, bij mannen de angst om (weer) afgewezen te worden. Hierdoor kunnen beide partners het idee hebben dat hun partner, geen seks (met hem/haar) wil. Ten onrechte: het is meestal niet het verlangen wat ontbreekt, het is eerder de schroom die overheerst.

Bij open relaties hebben de vaste partners vaak een goed seksleven. Ze vrijen meer, genieten er meer van, ontdekken nieuwe dingen en durven ook meer. Hier is het soms in het minnaarschap opnieuw leren. Je kent je nieuwe liefde nog niet zo goed en je wil niet gelijk met ongemakkelijke gesprekken beginnen. Vaak is dat ook niet nodig. Een kreuntje hier, een beweginkje daar, is meestal genoeg om de juiste richting aan te geven. Maar niet altijd. Soms kom je op een punt dat er woorden nodig zijn. Wees respectvol, stel elkaar gerust en heb de moed om je uit te spreken.

Hier wat voorbeelden op een rij :

  • Durf precies te zijn:
    “Nog even over praten tijdens de seks….dat is lekker tot jij gekomen bent. Maar als het mijn beurt is, is het voor mij fijn om me te focussen.”
  • Geef aan, waar je moeite mee hebt, of waar je tegenop ziet
    “Het kan bij mij soms wat langer duren voor ik klaarkom. Daar kan ik stress van krijgen. Dan gaat het wekkertje in mijn hoofd tikken en verdampen alle geile gedachten als sneeuw voor de zon. Daardoor duurt het nog langer en denk ik, dat het voor jou vervelend wordt. Hierdoor kan ik soms tegen de seks opzien.”
  • Geef aan, waar je geliefde je bij kan helpen.
    “Het is fijn als jij dat weet van het wekkertje in mijn hoofd en het is voor mij nog fijner als jij me gerust wil stellen als het zich voordoet. Zodat ik het gevoel heb dat je hoe dan ook van mij geniet.”
  • Ontdek wanneer je de afstemming in de seks wil bespreken (voor, tijdens, na) en zorg dat er voldoende tijd is om te praten. Maar 12% van de mensen praat met hun partner over seks, terwijl ze ‘het’ daarmee doen. Voorkom dat je het alleen hebt over wat niet goed ging. Besteed net zoveel aandacht aan wat wel fijn en opwindend was.

Dat je aankaart dat iets niet zo lekker ging in de seks, is spannend. “Finetuning” klinkt misschien zachter, het kan nog steeds voelen als falen of als een afwijzing. Dat er ook nog woorden bij komen zoals neuken, beffen, pijpen, vingeren, likken, klaarkomen, clitoraal, vaginaal, glans, eikel, (schaam)lippen binnenste en buitenste, tja, dan kun je het behoorlijk warm krijgen. Humor helpt! Mocht het gevoel van afwijzing, schaamte of falen overheersen, besef dat EFT ook hier van toepassing is. Hierover meer in een volgende blog.

We vinden het normaal dat we leren dansen, schrijven, koken. Maar seks? Dat moet vanzelf gaan. Onzin. Ook seks is leren. Het helpt als je je vertrouwd voelt bij de persoon met wie je dit bespreekt. En…ervaring leert. Hoe vaker je dit soort gesprekken voert, hoe makkelijker het wordt.

“Hoe ging het?” Mijn man weet dat ik er deze keer tegenop zag.
“Hij zei dat hij ‘some pressure’ voelde.”
“En toen?”
“Toen legde hij de bal bij mij en voelde ik ‘some pressure’.”
“En nu?”
“Ik weet het niet. Volgens mij raakte ik een gevoelige snaar. Hij leek opgelucht, toen hij mij vanochtend op de trein zette.”

Mijn man trekt me bij hem op schoot.

“Hij is misschien een beetje geschrokken.” Zijn opmerking troost me. “Dit zegt meer iets over hem dan over jou.” Mijn man is echt de aller-allerliefste. Dan voegt hij er opgewekt aan toe “Maar weet je, als het hem niet lukt, dan doe je het toch gewoon zelf?”

Seks, seks, seks, zo fijn en soms ook zo’n gedoe. Wanneer vind jij het ongemakkelijk in de seks? Heb je het hier samen met je partner/geliefde over? Praat je weleens met je ouders over seks?

Omdat het bijna Valentijn is en natuurlijk omdat ik het zo’n fijn boek vond, verloot ik “Seks” onder iedereen die een reactie bij deze blog plaatst.

Ik hoop dat jullie fijne kerstdagen hebben gehad en dat jullie in het nieuwe jaar maar veel plezier in de seks mogen beleven.

Rhea Darens

Aanverwante artikelen:

Genieten van seks

Seksverslaving en relaties

Seksuele schaamte

Condoomschroom, soa’s en risicogroepen

Daten in een open relatie: je eerste date

Je eerste afspraakje

Ik zit in mijn favoriete lunchroom voor mijn eerste date.

Een sportieve man stapt binnen met twee rackets op zijn rug. Ondanks dat er meerdere tafels leegstaan, ploft hij aan het tafeltje naast me neer, net wanneer ik een paninibroodje bestel. De soep, die ik normaal altijd neem, is op.

“Dat klinkt lekker. Dat neem ik ook.” Zijn lage stem resoneert door de ruimte. Hij zit net iets te dichtbij. Ineens schaam ik me dat ik een sudoku zit te maken. Is dat niet suf? Ik ga stug door, terwijl ik door mijn oogharen naar hem gluur.

Zou hij soms mijn date zijn? Dat kan niet. Mijn date is van mijn leeftijd en heeft bruin haar. Deze heeft grijs haar. Ik ploeter verder op mijn Sudoku. De man naast mij typt wat op zijn mobiel. Mijn date had er allang moeten zijn. Ik kan er niet omheen.

Dit is mijn date.

<Wat een brutaliteit!> schiet het door me heen <dat doe je toch niet? Niet een beetje liegen over je leeftijd, maar een vijftien jaar jongere foto van jezelf bij je profiel zetten. Ik ben heel benieuwd hoe hij zich hier uitpraat! Ik ga het gesprek niet beginnen.>

Driftig pen ik verder op mijn papiertje. De man naast mij maakt een compliment over het eten aan de bediening. Hij is sympathiek. Andere gedachten gaan door mij heen.

Als hij zijn werkelijke leeftijd en foto op de site had gezet, had ik dan wel gereageerd? Tuurlijk niet. Dan had ik hem te oud gevonden. Ik moet hem nageven, het getuigt van lef. Schaamteloos een jongere foto op de site zetten. Schaamteloos naast je date neerploffen. Vervolgens hetzelfde bestellen, wat heel intiem is. Zeker omdat hij zo dichtbij zit. Het geheel is extra spannend,  omdat hij verder niets doet. Hij spreekt me niet aan. Hij dringt zich niet op. Het zorgt voor een zinderende prikkelende sfeer tussen ons. Wat een ervaren oude rot!

Hij groet me en staat op om af te rekenen. Nog steeds zonder een hint of wat dan ook te geven. Dat komt straks via de chat. Wedden?

<Niet gelijk op je mobiel kijken> flitst het door me heen.

De eerste date

Wat trek je aan?

Zal die persoon wel aardig zijn? Zal die jou wel leuk vinden?

Waar spreek je af? Waar ga je zitten?

Ga je wel of niet zoenen de eerste keer?

Daten kan een lekkere spanning met zich meebrengen. In een open relatie kan het ook een balans brengen, als jij niemand hebt en je partner wel. Ook kan het voor begrip zorgen. Je partner begrijpt ineens veel beter hoe het voor jou was, toen hij/zij aan het daten was. Maar omgekeerd doe jij dat ook. Ineens voel je precies wat ze bedoelen dat je in die eerste seconde weet of er een klik is of niet. En geen klik, is geen klik. Hoe leuk het gesprek ook is, het wordt geen tweede liefde. Dat betekent dus verder zoeken.

Houd rekening met het volgende als je gaat daten:

Een aantal aspecten met daten blijven universeel:

  • Spreek af op een openbare plek
  • Chat wat van te voren, bel eventueel ook nog even om iemand stem te horen. Zeker als je als vrouw met vrouwen date, kan het fijn zijn om te horen, dat je date een leuke vrouw is en geen groezelige man.
  • Voel je aantrekkelijk met wat je draagt en zorg dat je lekker (maar niet overdadig) ruikt.
  • Begin met een koffiedate. Een drie gangen menu, kan een heel traject zijn, als je na die eerste seconde al ziet, dat het niets wordt.
  • Wees galant over de rekening. Zelf vroeg ik mannen om op de eerste date naar Rotterdam te komen (mits ze niet te ver weg woonden natuurlijk, anders werd het halverwege), maar als ze kwamen, betaalde ik de rekening. Hoewel…. als de man er dan toch op stond om de rekening te betalen, vond ik dat wel heel erg sexy 🙂

Houd rekening met je partner als je gaat daten

Daten kan ergens ook een vleugje angst en onzekerheid met zich meebrengen in een open relatie. Dit kan vervolgens weer voor conflicten zorgen.

  • Bespreek met je partner het daten. Wat mag wel en wat mag niet? Wat vertel je elkaar wel en wat niet? Vanaf wanneer wil je partner aangehaakt worden, vanaf de eerste chat, of pas als er een afspraak is? De eerste keer wel of geen seks? En als er wel seks is, waar wel en waar niet. De een heeft er geen moeite als het bij hun thuis is, de ander moet daar niet aan denken. Laat je niet hinderen, door dogma’s over hoe het zou moeten zijn. Het enige dat leidend is, is hoe het voor jou, als (niet-datende) partner, makkelijk te dragen is.
  • Check hoe het voor je (niet-datende) partner is. Niet iedereen wordt lyrisch van een verliefde partner. De realiteit is vaak dat hoe leuker de date is, hoe moeilijker dit voor je partner kan zijn en daarmee ook, hoe meer zorg en geruststelling er nodig kan zijn.
  • Ondanks alle afspraken en zorg, kan er toch ruzie ontstaan. Misschien moeten we elkaar soms een beetje pijn doen. Mijn favoriete strategie is om moeilijke gesprekken te beginnen, die van mijn man om moeilijke situaties te creëren. Allebei uitermate frustrerend en het voelt niet als steun. Het hoort erbij. Wees er niet bang voor. Juist dit een plek geven, zorgt weer voor verbinding en dat het veilig voelt.

De man loopt naar buiten. Zodra hij de deur achter zich sluit, pak ik snel mijn mobiel als er voor mij een jongere man verschijnt. Hij is van mijn leeftijd. Hij is slank, gespierd, heeft bruin haar en…. hij lijkt sprekend op de foto van de datingsite.

“Ben jij Rhea?” vragend kijkt hij mij aan. Ondertussen loopt de andere man voor het raam langs. Even houdt hij zijn pas in. Ik kijk naar hem. Hij kijkt naar mij en glimlacht. We hebben een klik. Dit kan niet waar zijn! Mijn blik richt zich weer op mijn date.

“Ja? Ik bedoel, ja! Dat ben ik. ”

“Ik ben Sieb. Ik zat al een tijdje daar achter, maar durfde niet op je af te stappen, omdat je een paninibroodje at. Jij zou toch soep eten?”

Vond jij het daten ook zo spannend? Heb jij weleens gelogen op je profiel? Hoe liep dat af? Wat zijn je beste tips en tricks? En…wat ging er bij jou mis?

Zoals altijd ben ik heel benieuwd naar jullie verhalen.

Met vriendelijke groet,

Rhea Darens

(gevorderd) EFT-relatietherapeut

Aanverwante artikelen

Help, mijn vrouw wil een minnaar!

Moeite met het daten van je geliefde? Voorspelbaarheid helpt!

Hoe manage je jaloezie in een open relatie

Een minnares op de begrafenis

Wat is de plek van minnaressen op een begrafenis?

Vandaag wordt T. begraven. Voor zijn kinderen is het vanzelfsprekend dat ik erbij ben. Zes jaar lang ben ik de vaste vriendin van hun vader geweest. Voor hun is dat genoeg. Daarmee is dat voor de rest van de familie ook goed. Ze willen me graag ontmoeten.

Ik heb een mooi setje aan. Het is een setje dat ik ooit met T. heb gekocht in Gent. Het rokje was altijd te strak. Vond hij lekker. Mijn man ook. Zelf voelde ik me altijd een worstje erin. Door de schok van T’s plotselinge dood, ben ik in 4 dagen tijd 4 kilo afgevallen. Elk nadeel heb zijn voordeel.

Op de begraafplaats sta ik wat verloren bij de ingang. Ik wou dat ik in de voegen van het cement van de bakstenen kon verdwijnen. Ik wou dat ik op een andere manier achter de dood van T. was gekomen. Ik wou dat ik onzichtbaar kon zijn en blijven. Er loopt een vrouw naar mij toe.

“Ben jij Rhea?” Het is de oudste zus van T.
“Ik heb een foto gemaakt, nadat hij gevonden was. Misschien vind je het luguber, maar wil je het zien?” En zo sta ik binnen 10 minuten met een wildvreemde vrouw naar het overleden lichaam van mijn geliefde, haar broer, te kijken. Het is een prachtige foto. Hij ligt lekker warm onder het dekbed. De zon schijnt op zijn gezicht. Hij ziet eruit alsof hij slaapt. Het troost. Zowel de foto als haar gebaar. Een voor een ontmoet ik de andere familieleden. Ze zijn het plaatje bij de verhalen van T. over zijn familie. Het ontroert me zoals ze iets tegen me zeggen. Bij allemaal zie ik stukjes van T. terug. Een blik, een houding, een gebaar.  Zo pijnlijk, zo fijn. Ik kan niet ophouden naar ze te kijken.

De overlijdensadvertentie

De minnares, de maîtresse, de bijvrouw, de vriendin. De minnaar, de Casanova, de side-boy, de vriend. In verhalen en autobiografieën worden ze met een mengeling van afgunst en bewondering gepresenteerd. De wilde vrije personages uit een wild en vrij leven. Haar plek is meestal onzichtbaar.

Overlijdensadvertenties op de Antillen zijn een bron van informatie over sociale structuren. Als bijvoorbeeld een man overlijdt, dan vind je op de advertentie de naam van zijn echtgenote, hun kinderen en eventueel de namen van kinderen bij andere vrouwen. De “andere vrouwen”, worden meestal niet genoemd. Een ongeschreven regel waar de meesten zich aan houden.

Maar niet door iedereen. De minnares die jarenlang met deze man samenleefde, zal zich niet altijd buitenspel laten zetten. Sterker nog, er is een grote kans, dat zij zelf ook een overlijdensadvertentie plaatst. Uiteraard met haar naam als eerste vrouw en hun kinderen op de eerste plaats.

 

Voor verboden, geheime of ongewenste liefdes is niet altijd plek op een begrafenis

Bij een begrafenis wordt je plek niet alleen bepaald door de relatie die je met iemand hebt gehad. Hij kan ook bepaald worden door de erkenning van de naaste familie.

Als de affaire met jou, tot een breuk in het oorspronkelijke gezin heeft geleid, dan zullen kinderen en ex meestal niet op je zitten te wachten. Misschien is dit het vereffenen van een oude rekening. Maar misschien is het ook gewoon teveel gevraagd om op een  verdrietige gebeurtenis als een begrafenis, met pijn uit het verleden geconfronteerd te worden.

Neemt niet weg, dat een minnaar of minnares, daar wel de consequenties van draagt.

In het artikel “The Social Regulation of Grief” uit 1990 schrijft Martha Fowlkes het volgende over gestigmatiseerde relaties:

[…Perhaps the loneliest and potentially most destructive grief of all, though, is the grief following a loss that is not merely socially and morally undervalued, but one that is actually devalued…]

Hoeveel recht heb je om te rouwen om een geliefde of een dierbare als deze maatschappelijk niet geaccepteerd werd. Bijvoorbeeld, wanneer hij of zij:

  • Een crimineel was
  • Of een (drugs-) verslaafde
  • Zelfmoord heeft gepleegd
  • Een psychiatrisch patiënt was
  • Een beladen ziekte had, zoals bijvoorbeeld AIDS

Hoeveel recht heb je op een plek in het rouwproces c.q. begrafenis, omdat jij als geliefde of jullie relatie niet geaccepteerd werd.  Denk hierbij aan

  • geheime of verboden relaties. In een buitenechtelijke relaties, zoals vreemdgaan, kan een zekere eenzaamheid in zitten. Zowel tijdens zijn/haar leven, als ook bij diens dood.
  • Relaties die gestigmatiseerd kunnen zijn. Zoals open relaties, homoseksuele relaties, relaties van een gemengd ras, geloof of cultuur.
  • Een relatie die tot een breuk of aanhoudende strijd in de vaste relatie heeft geleid. Het gaat hier niet alleen om (onveilige) minnaars of minnaressen. Ook vriendschappen en exen kunnen een grote stempel drukken op het welslagen van een relatie. De pijn en het leed die hierbij kwam kijken, is soms moeilijk te vergeven.

Als het om langdurige relaties ging, kan de impact groot zijn. Zeker als de emotionele steun laag is.

De familie van T. bestaat uit ruimdenkende, liefdevolle mensen. Hun vader, broer, oom, zoon, ex, was een eigenzinnige, authentieke, niet-doorsnee man. Dat hij een eigenzinnige, authentieke, niet-doorsnee relatie had, klopte voor hun. Ze namen me op, heetten me welkom en creëerden voor mij een plek om te rouwen, om afscheid te mogen nemen.

We staan in stilte bij zijn graf. Zijn kinderen staan er samen met hun moeder. Sommigen zeggen wat. Anderen leggen wat neer. Ik ben vergeten wat mee te nemen. Met lege handen sta ik daar. Gelukkig is er een mandje met rozenblaadjes. Zijn jongste zus legt haar hand op mijn rug. Maar ik ben nog niet zover. Het voelt onaf, om die blaadjes op het graf te strooien. Dan komt de moeder van T. naar voren. Zijn lieve, oude moeder. Zo weerloos en breekbaar. Voorzichtig pakt ze de rozenblaadjes uit het mandje en houdt ze even vast.  Alsof ze hem nog even vasthoudt.

Liefdevol drukt ze een kus op de blaadjes. Dan laat ze ze los.

Wie van jullie herkent iets uit het bovenstaande? Wat is een begrafenis die jullie is bijgebleven? Een ritueel dat je koesterde? Hebben jullie een overlijdensadvertentie geschreven? Moesten jullie ook gevoeligheden omzeilen en hoe deden jullie dat?

Zoals altijd ben ik zeer benieuwd naar jullie verhalen,

Rhea Darens
(gevorderd) EFT- relatietherapeut

Als je minnaar sterft – fases in rouwverwerking

Mijn minnaar en ik zijn net een nieuw potje Wordfeud begonnen. Ik voel dat ik deze keer ga winnen. Mijn minnaar blijkbaar ook. Hij ‘resigned’, oftewel: haakt af.

“Zo schatje, gooi je nu al de handdoek in de ring?” chat ik. Er komt geen opmerking terug.

“Nog twee nachtjes slapen…..”app ik die avond. De volgende ochtend, zie ik dat hij niet gereageerd heeft. Dat hij het zelfs niet gezien heeft. Ik herinner me dat er een groot evenement is deze week, maar hij kan toch wel iets te sturen? Het zit me niet lekker. In mijn praktijk bel ik hem voor de gesprekken beginnen. Veel te snel schiet ik in de voicemail.
“He, T, heb nu een appel in mijn mond, maar ik ben het. Wil je me even bellen of appen. Hoor niets van je. Maak me een beetje zorgen.” Na een uur kijk ik. Niets. Ook niet na het tweede gesprek. Ik bel zijn huis telefoon. Misschien ligt zijn mobiel in de auto. Daarna bel ik hem elk uur, terwijl mijn onrust groeit. Hij neemt niet op. Hij woont alleen. Hij heeft nu vakantie. En…hij heeft het nu zo druk, dat hij geen afspraken zal hebben. Wie zal het doorhebben als er iets met hem is?

“T, ik kom er nu aan. Je reageert nergens op. Je resigned van Wordfeud, je belt niet, je appt niet, ik heb zelfs al op de facebookpagina van je kinderen gekeken. Ik maak me echt hele erge zorgen. Als ik bij je ben en je doet niet open dan bel ik je zus.” Dit zal hij niet leuk vinden. Hij houdt zijn werelden graag gescheiden. Maar dit is een noodgreep.

Ik loop zijn straat in. Normaal kom ik met hem aan. Zo zonder hem lijkt alles anders. Zijn straat. Zelfs zijn huis. Ik herken het eerst niet. Zo donker. Dan zie ik de kat achter het raam. Zijn kat. Ik zoek zijn auto. Misschien is hij weg. Misschien is er iets onverwachts in zijn familie. Zijn auto staat een eindje verderop. Zijn flesje water in de deur. De snoepjes. De cd’s. Ik roep zijn naam door de brievenbus. Terwijl ik dat doe, voel ik al dat hij er niet is.

Dan bel ik zijn zus. Zij antwoordt. Liefdevol, zacht, verdrietig en ik voel hoe mijn huid scheurt, hoe pijn zich in tranen ophoopt. Ik zie mezelf zitten. Tussen de geparkeerde auto’s. Op de stoep. Zie de pijn in haar gezicht, haar verdriet. Maar ik herken me niet in haar. Ik voel namelijk niets. In mij is het stil.

Het verliezen van een geliefde

Het verliezen van een dierbare is niet te beschrijven. Je kan je zoveel voorstellen, maar pas als je het meemaakt, begrijp je het. En zelfs dan begrijp je het nog niet. Het voelde als verliefd worden, maar dan in de omgekeerde richting. Zo’n krachtige emotie, die ik niet in de hand kon houden. Een emotie die mij in de hand had. In een vuistgreep. De shock en daarna vooral de pijn. Pijn waar ik niet aan kon ontsnappen, waar ik ook heen ging. Zoals ik hem in het normale leven kon vergeten als ik niet bij hem was, zo was hij nu overal. In elk affiche, elk liedje, elke opmerking, elke gedachte. Zoals ik me in die zes jaar samen weleens kon ergeren aan wat hij niet was, zo miste ik hem nu voor alles wat hij wel was.

De pijn was zo intens aanwezig. Mijn gevoel van controle was nergens.

Fases in rouwverwerking

Als het om rouwverwerking gaat, zijn de 5 fasen van De Zwitsers-Amerikaanse psychiater Elisabeth Kubler-Ross erg toepasbaar:

  1. Ontkenning
  2. Boosheid/protest
  3. Onderhandelen/vechten
  4. Depressie
  5. Aanvaarding

De vijf fasen ben ik ondertussen bijna allemaal doorgegaan. 1) Het ongeloof, dat die lege plek echt leeg is en leeg blijft. 2) Het gevoel dat hij me in de steek gelaten had, dat ik alles van hem wel kapot wilde maken. Maar ook de twijfel of ik er wel genoeg was geweest voor hem. 3) Bedelen of hij nog in een droom langs zou komen, zodat we nog één keer samen zouden zijn, voordat ik hem moest laten gaan. 4) De pijn. Me zo intens alleen voelen. Alles stond ineens op losse schroeven. Ook mijn eigen relatie. Het leek of ik op het punt stond alles kwijt te raken. 5) Aanvaarding. Dit komt met kleine stapjes. De aanvaarding van het verdriet is er. Maar dat hij er nooit meer zal zijn, is nog steeds niet te bevatten.

Rouwverwerking in Indonesië

In Indonesië raakte ik ooit aan de praat met een man, die vertelde over het overlijden van zijn moeder. Met een mengeling van fascinatie en ongemak worstelde ik drie dikke fotoalbums van  de begrafenis met vooral foto’s van zijn overleden moeder door. Voor hem troost. Voor mij wat luguber.  Wat echter een mooie ontdekking was, was dat hij vertelde dat ze na 100 dagen weer een bijeenkomst hadden gehad en na 1000 dagen nog een keer. Een wijsheid, waar ik nu meer dan 20 jaar later troost uit put.

Rouw en verdriet mag zijn tijd hebben.
Het hoeft niet meteen goed te zijn.
Het mag even duren.
We mogen het zelfs even vasthouden.

Fragments of him

Bij toeval stuitte ik op deze game of eigenlijk een interactief verhaal, dat gaat over een man die plotseling van de ene dag op de andere overlijdt. Aan de hand van de verschillende personages wordt je meegenomen in zijn leven, in zijn laatste gedachten, de belangrijke mensen om hem heen. Zijn spullen. Op een zachte manier worden er herinneringen verzameld. Gaandeweg deed ik dit ook. Ik verzamelde fragmenten van mijn minnaar, die daardoor een plek kregen in mijn leven. Het ongrijpbare werd daardoor wat grijpbaarder.

Fragments of him

Klik op het plaatje voor een link naar de trailer. Mocht dit niet werken, klik dan hier)

Rouwverwerking in minnaarschap is complex

De dood van een minnaar ken zijn eigen complexiteit. Hoe rouw je bij je man? Wil je dit wel? Kan hij je troosten? En hoe is dit voor een minnares van je partner? Toont zij begrip als je man soms een keer afzegt, of wordt ze juist claimend? Bij wie kan je terecht, als bijna niemand van je open relatie weet? Hoe vind je een nieuwe balans in je vaste relatie? Hoe ga je om met veranderende rollen?

Mijn minnaar was naast mijn man, mijn beste vriend. Er zijn niet veel mensen die mij zo goed kennen. Omgekeerd gaf hij aan, dat hij bij niemand zo open was geweest als bij mij. Dichtbij iemand mogen komen is kwetsbaar en tegelijkertijd zo kostbaar en verbindend. Met zijn dood ontbrak er een belangrijke schakel. Dit voelde ik en dit voelde mijn man. Het heeft ons twee maanden gekost om weer een nieuwe balans te vinden. De relatiecrisis waar we in belandden was zo heftig, dat ik vreesde dat wat niet gebeurde toen mijn minnaar in onze relatie stapte, wel gebeurde nu hij er niet meer was. We zijn er echter doorheen gekomen en ook dit verdiepte onze relatie weer, maar hoe kwetsbaar het is geweest voelen we ook.

´Wil je dat ik met mee ga?” Mijn man zit naast me aan de keukentafel. Volgende week zijn de 100 dagen voorbij. Zijn familie heeft een mooie plek op een fijne begraafplaats voor hem gevonden. Ik ben van plan om daar even een kopje thee te gaan drinken. Een kopje thee met mijn overleden minnaar. Wil ik mijn man daar wel bij hebben?
“Ja, dat zou fijn zijn.” Antwoord ik. Het wordt tijd dat mijn man, zijn concurrent, zijn goede vriend en compagnon in onze relatie ontmoet.

Wie van jullie is weleens een dierbare verloren? En hoe hebben jullie dat verwerkt? Bij wie kon je terecht? Wat hielp en wat maakte het juist lastig?

Zoals altijd ben ik erg benieuwd naar jullie ervaringen.

Rhea Darens

Cadeautjes van je minnaar of minnares

Mijn man en ik zijn een weekend weg. Twee dagen wandelen we 20 kilometer per dag langs de Linge. Het plan is om na 10 km een pauze te nemen.
‘Hé, kijk eens: ik heb nog een lekker stukje brownie van Lonneke gevonden. Voor straks in onze pauze.’

Zeker 9 kilometer lang heb ik genoten, maar nu worden mijn benen zwaar. Straks hebben we pauze. Een pauze met de brownies van Lonneke. Hoe pak ik dit aan?

We lopen nog een kilometer zwijgend naast elkaar en dan verzamel ik moed.
‘Ik heb eigenlijk geen zin in de brownie van Lonneke…’ Ik voel dat ik me een beetje schaam.
‘O joh, dat snap ik.’ En hij begrijpt me echt.

De laatste tijd heb ik bij elk uitje te maken gehad met de geest of nasleep van een minnares. Of hij was toevallig ook al met een minnares in die duinen geweest. Of hij was moe vanwege de wilde nacht ervoor met een minnares. Onze wandeltocht leek minnaresvrij te zijn maar nu is Lonneke er – in de vorm van haar brownie – toch weer bij.

‘Zal ik het in de prullenbak gooien?’, vraagt hij lief. Het is egoïstisch, kinderachtig en zelfzuchtig maar ik knik in volle overtuiging ja.

Wat geef je je minnaar of minnares cadeau?

Mensen die vreemdgaan kunnen buitensporig zijn met cadeaus. Geheime rekeningen worden aangelegd, bij het boodschappen doen wordt stiekem wat extra geld opgenomen of rekeningen van zieke ouders worden geplunderd. In mijn relatietherapie praktijk maak ik het allemaal mee. Zolang niemand het door heeft, gaat het nog goed. Maar als de bom barst, komt alles boven tafel.

Bij open relaties zijn de cadeaus vaak wat zuiniger van aard. Je partner kan tenslotte meekijken en dat heeft een verschrompelende werking op de giften aan lovers. Zeker als stellen het er openlijk over hebben. Wat zijn dan dingen waar je rekening mee houdt?

Ook bij cadeaus aan of van lovers draait het om emotionele veiligheid

  1. Hoe veilig of onveilig voelt een minnaar of minnares?
    Hoe veilig ben jezelf? En hoe veilig is je partner? Hoe veiliger een lover van je partner aanvoelt, hoe meer je verdragen kan. Respect voor de vaste relatie helpt hierbij aanzienlijk.
  2. Hoe duur is het cadeau?
    Dit kan afhankelijk zijn, van hoe lang je een relatie hebt. Je kunt een budget afspreken en kijken wat jullie bij bijzondere gelegenheden doen. Denk maar aan kroonjaren die gevierd worden.
  3. De intimiteit van cadeaus
    Andere aspecten waar je rekening mee kunt houden, is hoe intiem het cadeau is en of je ontvangen cadeaus mee kunt nemen in jullie ‘territorium’. Een kaart afkomstig van een onveilige lover kan al voldoende zijn om het ‘eigen nest’ te bezoedelen.
  4. Een tijdelijk cadeau is veiliger dan een blijvend cadeau
    Tatoeages, huisdieren etc. doen het in de regel slechter dan een etentje of een chocoladeletter. Een vast cadeau dat opgeborgen kan worden, zoals een boek, doet het ook weer beter dan een rozenstruik voor in de tuin.
  5. Geef of ontvang van de lover geen duurdere cadeaus dan van de vaste partner
    In de sharia (een Islamitische wet) is vastgelegd dat alles wat een eerste vrouw krijgt ook aan de tweede (of derde/vierde) vrouw wordt gegeven. Dit ter bescherming van de nieuwkomers. Bij een open relatie gaat het juist om de bescherming van de vaste partner. Altijd dure cadeautjes aan lovers met de belofte dat je partner dat ook ooit zal krijgen werkt niet. Maar dure skivakanties van een lover kunnen ook een impact hebben. Sommige stellen hebben als regel dat een cadeau aan of van (!) een lover niet het cadeau aan/van de partner overschrijdt.
  6. Voel: klopt het cadeau dat je geeft of krijgt?
    Dit is misschien nog wel de belangrijkste regel. Voelt het cadeau goed aan of niet? Klopt het niet? Wees hier dan eerlijk in. Niet alleen naar jezelf, maar ook naar je partner. Mocht je het moeilijk vinden om dit te voelen, check dan of je in gedachten principieel wordt of dat je jezelf in het gedachten aan het verdedigen bent. Dit zijn vaak tekenen, dat er iets niet klopt. Ook jaloerse reacties van je partner, kunnen een alarmsignaal zijn, dat er een veilige grens wordt overschreden.

Toch een pijnlijke verrassing?

Ondanks alle goede bedoelingen kun je toch ineens overrompeld worden door een cadeau van je lover. Of je krijgt een beetje buikpijn van het cadeau dat jouw partner aan zijn of haar lover gegeven heeft.

  1. Durf je het dan te bespreken en is die ruimte er ook binnen jullie relatie?
  2. Voel je je begrepen en mag je het als ongemakkelijk of pijnlijk ervaren?
  3. Kan je partner zich hierin inleven en je troosten en geruststellen?
  4. Kan het cadeau een plek krijgen die niet direct in het zicht is?

We staan voor een grote prullenbak. Mijn man pakt het stukje brownie uit zijn rugzak. De bovenkant glimt ons tegemoet. Besluiteloos kijken we er even naar. Dan naar elkaar.

‘Eén hapje dan?’ stelt mijn man voor. Ik ruk het folie eraf en om de beurt  zetten we onze tanden vol in het deeg. En zo proeft het ook. Als droog oud deeg.
‘Hoe lang zat dat al in je tas?’ Ik zoek een flesje water om de droge brownie van Lonneke mee weg te spoelen.

Hij heeft net zijn minnares in de container gedumpt. Zo voelt het tenminste. En toch is het goed. Het is fijn dat mijn man – toen het erop aankwam – voor mij koos en niet voor een stukje oude taart.

De schaduwen van zijn minnaressen en van mijn minnaar zullen ons altijd blijven vergezellen. Dat maakt een open relatie niet altijd even gemakkelijk. Toch leer je dat veiligheid juist in deze kleine gebaren kan zitten.

Wat geef jij cadeau aan een lover? En om wat voor een bedrag gaat dat? Bij monogame stellen kan dit ook spelen bij exen. Hebben jullie hier afspraken over? Zo ja, welke? En wat helpt jullie hierbij?

Rhea Darens

EFT-relatietherapeut

Neem relatietherapie in een andere stad

‘Waar komt dit stel vandaan?’, vraagt mijn man.
‘Deventer.’ Ik leg de telefoon neer en maak wat aantekeningen in mijn agenda.
‘Jeetje, ze komen van steeds verder.’
‘Yep.’
En als ik eerlijk ben, ben ik daar best trots op. Maar ik vind het ook fascinerend. Ik heb ook stellen uit Rotterdam en omstreken. Deze stellen komen een keer per week. Vaak komen ze apart van elkaar met eigen vervoer. Zij doen de therapie tussen hun andere bezigheden door. Daar is niets mis mee; het werkt.

Maar de stellen van buiten de stad zijn toch anders. Ze komen altijd samen. Ze komen met de auto en hebben vaak al een uur achter de rug als ze bij mij komen.

Quality-time.

Of quality fight.

Of quality deadly silence.

Dat maakt niet uit. Als therapeut heb ik gelijk vers werkmateriaal.

‘Doen ze vijf gesprekken in één keer?’ Mijn man kent ondertussen de verschillende varianten. Bij zulke afstanden is het gebruikelijk dat ze voor zo’n intensief pakket kiezen.
‘Ja, het is eigenlijk voor het eerst dat ze samen een paar dagen weg zijn, sinds ze kinderen hebben.’
Dit geeft altijd een andere dimensie aan de relatie. Door vijf gesprekken te voeren in tweeënhalve dag, zijn ze niet alleen bij mij. Ze zijn vooral samen.
‘Hadden wij dat ook moeten doen?’
Ik schiet in de lach. “Vijf gesprekken in tweeënhalve dag, in Schiedam?’
Ook wij gingen naar een ander stadje in de buurt. Niet bewust: Google heeft  een grote vinger in de pap gehad.
‘Was voor ons misschien wel goed geweest, maar ik weet niet of K. (onze relatietherapeut) dit had getrokken.’

Wij vochten elkaar in die dagen de tent uit. Niet fysiek, maar elk woordje kon al gauw verkeerd vallen of verkeerd worden opgevat. Wat liepen we toen op eieren. En onze relatietherapeut volgens mij ook.
Mijn man komt achter me staan en slaat zijn armen om me heen.
‘Het was fijn dat hij er toen was.’
Hij heeft gelijk. Ik moet nog vaak aan hem terugdenken. Hij bracht rust, toen het zo nodig was.

Als beste getest

Zoals jullie weten ben ik een groot voorstander van Emotionally Focused Therapy, de therapie die ik gebruik om de verbinding tussen stellen te herstellen. Ik geniet ook van onderzoeken waarin therapieën met elkaar worden vergeleken en EFT als de beste naar voren komt voor relatietherapie. Toch wordt maar 30% van het resultaat behaald door de therapie zelf. 70% wordt bepaald door ‘non-specific factors’. In het onderzoek van Messer en Wampold naar niet-specifieke factoren uit 2002, komen als belangrijke factoren naar voren:

  1. De therapeut
    Een klik hebben met je therapeut heeft een groter effect op het resultaat, dan de therapie. Met andere woorden:
    1. Zoek een goede (relatie)therapeut met wie het klikt, die…
    2. … een therapie gebruikt waar jij je wel in kunt vinden.
    In die volgorde.
  2. Gelooft de therapeut in de therapie die hij/zij geeft?
    Dit draagt voor een nog belangrijker deel bij aan het resultaat. Als je dit in ogenschouw neemt, is het best gek dat er veel onderzoek wordt gedaan naar de verschillende therapieën (die voor minder dan 1% in de variantie bijdraagt), terwijl de verbondenheid van de therapeut met de therapie wel voor 70% in de variantie meetelt.)Dit onderzoek was met name gericht op non-specifieke factoren zoals de rol van therapeut.In de relatietherapie merk ik echter ook andere non-specifieke factoren die allemaal een positieve bijdrage leveren aan het resultaat. Zie de punten hieronder.
  3. Frequentie/therapietrouw
    Zeker in het begin is het belangrijk dat er gemiddeld eens per week, minimaal eens per twee weken een gesprek is. Ik merk dat het niet uitmaakt of er eens in de week een gesprek is, eens in de twee weken 2 gesprekken op een dag, of eens in de maand 5 gesprekken in 2,5 dag. Dit werkt allemaal even goed. Wordt de frequentie in het begin echter eens per drie weken, dan is het vaak lastig voor stellen om in het proces te komen. Elke keer moet er dan eerst een stapje terug worden gedaan, voordat de draad weer opgepakt kan worden. Dus als je voor therapie kiest, ga er dan ook echt voor.
  4. Wordt het huiswerk gedaan?
    Ik vergelijk mezelf altijd met een fysiotherapeut. Iedereen begrijpt, dat herstel veel langer duurt als je thuis geen oefeningen doet. Dit geldt ook voor relatietherapie. Neem het boek door, maak de oefeningen en houd hiermee het proces waar jullie in zitten actief en levend.
  5. Het autoritje
    Toen wij in relatietherapie zaten, was de auto onze privé ruimte waar we ruzie maakten, huilden, stil waren, maar ook waar we weer goedmaakten en elkaar leerden begrijpen. Het was een plek waar je niet zomaar weg kon lopen. Het was ook een plek waar we nooit gestoord werden en niet hoefden na te denken of de kinderen ons konden horen. Nog steeds blijven we wel eens in de veilige cocon van de auto zitten om even te praten.Ik snap best dat ik stellen uit Rotterdam niet kan vragen om eerst een rondje over de ring te rijden voor ze bij mij komen. Maar als je tijd hebt om samen te wandelen (in plaats van de fiets te nemen) als je elkaar kunt ophalen zodat je samen met de auto komt, doe dit dan. Het helpt.
  1. Stellen die de relatietherapie zelf betalen
    Er zijn meer stellen die de therapie zelf betalen dan vroeger. Dit komt onder andere, doordat relatietherapie niet meer wordt vergoed vanuit het basispakket. Ook kiezen steeds meer therapeuten ervoor geen contract meer te sluiten met een verzekeraar vanwege de bureaucratische rompslomp. Hoewel het fijn is als de therapie wel vergoed wordt: ik hoor ook altijd van andere therapeuten dat stellen die het zelf betalen, veel gemotiveerder zijn. Tel uit je winst.
  1. Tijd
    Lukt het je om de tijd te nemen als je in relatietherapie gaat of is therapie een last die we er ook nog bijkomt? Doordat ik me – onder andere – op open relaties richt, krijg ik stellen vanuit heel Nederland, België en zelfs een keer uit Frankrijk.
    Eén keer in de week een gesprek van een uur was voor deze mensen door de afstand niet haalbaar. Vandaar dat ik op een andere manier ging werken, en dit leverde ook nieuwe inzichten op.
    Stellen die verder weg wonen, spreken vaak twee keer op een dag af of nemen een relatie-boost. Eigenlijk omdat de afstand ze dwingt. Deze afstand zorgt er wel voor, dat ze dingen moeten regelen: een dag vrij nemen, de kinderen bij de opvang. Hierdoor hebben ze een dag (of 2,5 dag) echt alle tijd voor elkaar.

‘Zullen we nog even kletsen?’ We hebben net boodschappen gedaan en staan op het punt om de auto uit te laden. Mijn man glimlacht, zet een muziekje aan en pakt een paar dropjes.
‘Open!’
Braaf open ik mijn mond. Met een mooi boogje belandt het dropje precies op mijn kin en stuitert naast de stoel.
‘Minder dan 5 seconden op de grond,’ zeg ik en prop het snel in mijn mond.

Het ziet er misschien gek uit, twee mensen die op de parkeerplaats voor hun huis gezellig met elkaar zitten te kletsen, maar voor ons is het fijn. Even een moment voor onszelf, voordat we de hectiek van het gezinsleven weer induiken.

Zijn jullie weleens in relatietherapie geweest? Herkennen jullie je in de non-specifieke factoren? Zijn er nog factoren die je mist? Zoals altijd ben ik benieuwd naar jullie ervaringen.

Rhea Darens
EFT-relatietherapeut

Hechtingsstijlen in een open relatie

‘En waar is het deze keer?’ Ik vraag al niet eens meer naar de namen. Het zijn er ondertussen zoveel, dat ik het niet meer bij kan houden. Zijn huidige minnares is een ontzettend fijne vrouw, maar ze kan niet zo vaak afspreken. Mijn man ‘neemt’ er nu dus iemand bij. Misschien wel twee of drie. Aan de ene kant is dat fijn. Het voelt alsof de emotionele verbondenheid daardoor verdeeld wordt. Aan de andere kant kan het me ook onzeker maken. Hoe kan ik me verhouden tot al deze nieuwe vrouwen?
‘In Zeist.’ Hij kijkt me zacht aan. ‘Is het goed voor jou?’
‘Jawel.’
‘Maar? Als het niet goed voelt, dan zeg ik het af. Dat is echt geen probleem.’ Hij zegt het en hij meent het. Dat weet ik. Dat alleen maakt het al zo veilig.
‘Nee. Dat is het niet. Maar… zou je niet meteen met haar naar bed willen gaan?’ Ik word knalrood terwijl ik het vraag.
‘Schatje! We gaan alleen maar koffiedrinken.’ Hij kijkt verrast.
‘Ja, dat weet ik wel. Maar de vorige keer zei ik in een stoere bui, dat je er maar voor moest gaan, als ze leuk was. En ze was ook leuk, dus je deed het ook en dat was helemaal goed. Echt. Alleen deze keer merk ik dat ik er moeite mee heb ….’

Ik struikel over mijn woorden en begin te hakkelen. Schaam me er ook voor. Niet omdat ik vind dat in een open relatie alles moet kunnen. Het gaat nu meer om mezelf. Ik was eerst zo stoer maar nu heb ik het gevoel dat ik me laat kennen. Even ben ik bang dat mijn man gaat lachen, maar ik vergis me. Hij kijkt me serieus aan.

‘Geen punt. We zouden eerst bij haar thuis afspreken, maar ik zal voorstellen, dat we elkaar gewoon in een kroeg ontmoeten.’ Hij is even, stil en voegt er dan aan toe: ‘Wat fijn dat je er om vraagt.’ Hij pakt me bij mijn kin, en kijkt in mijn ogen. ‘Ik heb het gevoel dat ik zoveel neem op dit moment. Het is fijn om te weten hoe ik ook wat kan geven.’
Van falende vrouw ben ik ineens veranderd in een vrouw die haar man de kans geeft wat terug te doen. Ik hou hem nog even tegen me aan. Snuif zijn geur op. Geniet van hem, voordat hij gaat. Er zitten nog steeds wat barstjes in mijn zelfbeeld, maar ach, dit zijn vast tekenen van ouderdom en wijsheid. Het is oké. Zo is het goed.

Hechtingsstijlen volgens John Bowlby

Een veilige hechting is de basis van Emotionally Focused Therapy (EFT) de therapie die ik geef aan stellen. Sue Johnson borduurt bij EFT voort op de hechtingsstijlen zoals die ook ontwikkeld zijn door John Bowlby. Hij onderzocht ouder-kind relaties en kwam met drie verschillende soorten hechtingsstijlen:

  1. Veilig gehecht: deze kinderen huilen wanneer de moeder/vader weggaat, zoeken zijn/haar aandacht wanneer hij/zij terugkomt en gaan door met spelen, zodra ze getroost zijn.
  2. Vermijdend gehecht: deze kinderen besteden weinig aandacht aan de moeder/vader, worden niet onrustig als de moeder/vader weggaat en worden net zo makkelijk door een vreemde getroost als door hun moeder/vader.
  3. Angstig gehecht: deze kinderen komen nauwelijks toe aan spelen. Ze blijven heel dicht bij hun moeder/vader, worden gestrest als hun moeder/vader weggaat en zijn niet makkelijk te troosten als hun moeder/vader terugkomt.

Ongeveer 70% van de kinderen worden grootgebracht in een veilig gehecht nest. Bij 30% is sprake van onveilige hechting. Meestal veroorzaakt door verwaarlozing, geweld of andere hiaten in het ouderschap.

Deze hechtingstijlen kunnen vervolgens ook weer terugkomen in de relaties die deze kinderen als volwassenen aangaan.

  1. Veilig gehechte kinderen gaan over het algemeen, langdurige, duurzame liefdevolle relaties aan. Er is hier een heldere balans tussen afhankelijkheid en onafhankelijkheid. Ze voelen zich op hun gemak in hun relatie. Ze durven zich te laten kennen, vertrouwen hun partner en vinden het fijn dat hij/zij hun ook vertrouwt en op hun rekent.
  2. Vermijdend gehechte kinderen komen in relaties waarin het vermijdende gedrag terugkomt. Ze voelen zich ongemakkelijk bij intimiteit. Gaan niet makkelijk emotionele banden aan. Het is belangrijk om onafhankelijk te zijn en die onafhankelijkheid zien ze het liefst ook bij hun partner.
  3. Angstige kinderen komen ook in relaties terecht waarin ze zich tweeslachtig kunnen gedragen. Aan de ene kant vragen ze veel aandacht, zijn snel verliefd, heel aanhankelijk. Aan de andere kant kunnen ze vlug jaloers, achterdochtig of kwaad zijn op hun partner. Ze hebben moeite om hun partner volledig te vertrouwen of zich afhankelijk op te stellen. De angst om gekwetst te worden is groot. Ze hebben een enorme behoefte aan liefde en bevestiging, maar hebben aan de andere kant het idee dat ze de echte liefde niet kunnen vinden. Ze nemen vaker geen kinderen, als ze zelf volwassen zijn.

Zoals je je kunt voorstellen hebben veilig gehechte relaties geen moeite om zich te binden. Onveilig gehechte relaties wel. Of ze doen het niet (bij vermijdende hechting) of ze durven niet (bij angstige hechting).

Behoefte aan veilige hechting

Bowlby ging er echter van uit dat elk kind ook als volwassene diep van binnen wel die behoefte heeft. Hij zei bijvoorbeeld:

[..Afhankelijkheid is een aangeboren, gezond deel van ons mens-zijn en niet iets waar we overheen groeien…]

Sue Johnson, de grondlegster van Emotionally Focused Therapy, realiseerde zich dat de behoefte aan een veilige hechting bij elk mens aanwezig is en vertaalde de theorie van Bowlby naar partnerrelaties.

Van onveilig gehecht naar veilig gehecht

Haar ervaring is dat onveilig gehechte relaties in de jeugd niet hoeven te leiden tot onveilig gehechte relaties als volwassene. Soms omdat volwassenen zelf al het nodige werk hebben verricht via persoonlijke ontwikkeling en therapie. Soms omdat stellen in relatietherapie gingen zodra ze vastliepen. Het voordeel van relatietherapie is dat je het niet alleen hoeft te doen. Je doet het samen. Ze gaat hierbij wel uit van monogame relaties, waar geen geweld of verslaving in voorkomt.

Situaties die (nog) niet veilig voelen

Zelf merk ik dat bij het openen van relaties onzekere gevoelens de overhand kunnen krijgen. Dit betekent niet meteen dat je onveilig gehecht bent. Het kan wel betekenen dat de situatie voor jou nog niet veilig voelt. Je kan dan hetzelfde gedrag vertonen als dat je bij angstige of juist vermijdende hechtingsstijlen ziet. Dit is niet raar, of vreemd of onvolwassen. Dit is in mijn ogen normaal gedrag, dat past bij een situatie die nieuw is en waar je bang bent veel te verliezen. Met andere woorden: gedrag dat past bij een situatie die nog niet veilig is.

Vertrouwen en kwetsbaarheid

Naarmate het vertrouwen in je partner en jezelf groeit, zal je merken dat dit soort gevoelens weer zullen verdwijnen. Veel stellen in een open relatie praten veel met elkaar. Veel intenser. Veel opener. Er komt in het begin misschien meer aanvallend of vermijdend gedrag, maar al gauw komt er ook meer kwetsbaarheid. Er wordt eerlijker gesproken over wat er werkelijk gevoeld wordt. Er wordt ook meer steun en geruststelling gegeven en ook gevraagd.

Bij ons merk ik, dat we ons geen van beiden meer groot houden, ook al moeten we soms blozen van de kwetsbaarheid dat we laten zien. De moed die we tonen om de kant van onszelf te laten zien – waar we zelf een oordeel over hebben – maakt dat het kostbaar is. En verbindend.

‘En, hoe was het?’
‘Ja, ze is leuk. Hoe was het voor jou?’
‘Wel goed. Blijf je de volgende keer slapen?’
‘Ja, ik denk het wel.’
‘Fijn.’ Als ik weet dat mijn man ’s avonds nog thuiskomt, heb ik de neiging om te gaan wachten. Tegenwoordig doe ik dan rotklusjes, zoals de administratie. Maar dat voorkomt niet dat ik op de klok zit te kijken. Als alles een beetje gesetteld is, is het voor mij fijner als hij de hele nacht wegblijft.

‘Mag ik een foto van haar zien?”’ Dit is bij ons altijd een spannende vraag. Foto’s kunnen voor gedoe zorgen.
‘Weet je het zeker?’ Hij heeft mijn minnaar nog nooit gezien. Wil hij ook niet. Dan wordt het allemaal te beeldend voor hem.
‘Tuurlijk.’ Voor mij zegt een beeld soms meer dan duizend woorden. Mijn man pakt zijn mobiel en scrolt wat. Ik kijk in het gezicht van een lieve vrouw met pretoogjes.
‘Ze is lief.’ Ik zie het. Dit is een fijne vrouw. Zij zal niet alleen een vriendin van hem zijn, maar ook van onze relatie.

Herkennen jullie je hechtingsstijl uit je jeugd? Welke fijne dingen neem je mee bij het opvoeden van je eigen kinderen? Welke aspecten juist niet? Herken je de hechtingsstijl uit je jeugd ook terug in je relatie?

Rhea Darens
EFT-relatietherapeut

Verliefd op een ander – bedreigend of bevredigend

“Ik ga naar bed denk ik.” Mijn man staat op, pakt zijn mok en loopt naar de keuken.
“Ik ook.” Zeg ik gretig en sta ook op.
Mijn man draait zich om.
“Ik ben wel echt moe schat en moet morgen erg vroeg op…”
Ik glimlach.
“Geen punt, ik zal je met rust laten vanavond…” Stel ik hem gerust. Ik ben verliefd op een collega en die verliefdheid vier ik volledig bot op mijn man. In het begin vond hij al die sekslust erg vermakelijk, maar nu we een paar weken verder zijn en mijn libido op volle toeren blijft draaien, merk ik soms ook enige onrust. Alsof ik een hongerig dier ben en hij een proviandkast, waarvan de bodem in zicht komt, zonder dat het duidelijk is of die wel op tijd aangevuld kan worden.

Verliefdheid is een enorme kracht. Het brengt en vreet energie tegelijkertijd. Bij monogame stellen leidt het verliefd zijn op je partner tot een goede relatie. Het wil niet perse zeggen dat verliefd zijn ook garant staat dat je de beste partner aan de haak slaat. Maar dankzij allerlei biologische processen in je lichaam , zie je die negatieve kanten niet, alleen de positieve. Uit onderzoek van Bartels en Zeki blijkt dat zowel de amygdala als  de temporaalpool, de temporo-pariëtale overgang en de mediale prefrontale cortex onderdrukt of gedeactiveerd worden.

Oftewel…. mensen lijken hun sociaal slimme hersendelen als het ware uit te schakelen, waardoor ze bijna kritiekloos, hun geliefde op een podium zetten.

Voor een monogame relatie is dat niet verkeerd. Wordt je echter verliefd op een “ander”, zowel in een monogame als in een niet-monogame relatie, dan kunnen partners nog weleens schrikken. Het zal niet voor het eerst zijn, dat een relatie eindigt, vanwege een verliefdheid. Toch zijn er ook genoeg relaties die juist geen last hebben van een verliefdheid. Hoe werkt dat dan?

Robin Dunbar, een antropoloog en evolutionair psycholoog, beschrijft in zijn boek “De wetenschap van liefde en bedrog”twee hypothesen waar je  verliefden onder kan verdelen:

  1. De afbuigingshypothese: Personen in deze categorie verliezen alle interesse voor andere ’gegadigden’. Heel nuttig in vaste relaties, omdat je focus dan louter en alleen op je partner ligt. Veiliger kan bijna niet. Wordt deze persoon echter verliefd op een ander, dan kan dat zich zelfs tegen de eigen partner keren. De geur van de vaste partner kan niet meer worden verdragen, net zo min als de aanraking, etc. De verliefdheid kan hier soms een soort absolute spirituele waarheid krijgen. “Als je zoiets voelt, moet het wel echt zijn.” Deze verliefden kunnen zich niet meer herinneren dat ze ooit net zo verliefd waren op hun eigen partner. Ze kunnen zich zelfs niet voorstellen, dat deze verliefdheid ook weer over kan gaan.
  1. De aandachtshypothese: Personen in deze categorie worden zo door hun verliefdheid in beslag genomen, dat ze geen tijd meer hebben voor anderen. Dit lijkt op de vorige hypothese, er is echter een substantieel verschil. Bij hun is er nog ruimte voor afleiding. Deze verliefdheid is tijdelijker. Oftewel: zodra de eigen partner weer in beeld is, kan dit verliefde gevoel weer meer in juiste proporties komen te staan. Sterker nog: ik kan me voorstellen dat juist bij deze variant het verliefde gevoel “(seksueel) wordt botgevierd” op de partner. De oxcytocine en andere liefdeshormonen nemen in dit proces meteen toe. Oftewel: je hele lichaam spant samen, om je vaste partner weer op het (hoofd)podium te zetten.

Een verliefdheid hoeft dus niet het einde te betekenen van je relatie, het kan je relatie soms ook juist een impuls geven. Meer seks, meer geknuffel, meer gesprekken, meer energie. Besef dat het normaal is om te schrikken en besef ook dat het soms ook niet meer is dan een schrikreactie. Veel stellen praten er niet over. Dat is begrijpelijk. Voor een partner is jouw verliefdheid vaak bedreigender dan voor jezelf. Mocht het toch aan de orde komen, geef het dan ook echt de aandacht die het verdient. Praat er op zo’n moment bewust over met je partner. Bij welke categorie zou jij jezelf indelen? En bij welke je partner? Welke geruststelling hebben jij en je partner nodig? En lukt het om elkaar gerust te stellen?

Verliefdheden komen en verliefdheden gaan. Als relatietherapeut heb ik hier wekelijks mee te maken. Ik zie hoe makkelijk verliefdheden standhouden, zolang een verliefd stel niet samenwoont en ook hoe snel het af kan kalven als er wel samengewoond wordt en de eerste ruzies de revue passeren. De vuilnisbakken, de vaatwasmachine en het gemis van de kinderen (na een scheiding), kunnen heel gauw een eind maken aan die zielstrelende diepgaande gesprekken die er eerst waren.

“Ben jij nog verliefd op mij?” ik kriebel mijn man onder zijn kin.
“Soms.” Bromt hij. Hij is net wakker.
“Wanneer dan?”
“Als jij je bikini aanhebt.” Hij grijnst ondeugend, terwijl zijn ogen nog steeds dicht zijn.
“Ik ben veel te oud voor een bikini.” Mompel ik. De laatste foto van mij in bikini staat nog in mijn geheugen gegrift.
“Niet voor mij schatje en ook niet voor al die anderen op het strand.” Dat is wat verliefheid doet. Het maakt je ouder wordende huid glad, je pluizige haar fris en wild, je woorden wijs, je opmerkingen gevat, je ogen stralend en je rimpeltjes veel en veel kleiner. Tenminste voor de verliefde… Ik ben gek op verliefdheden. Zeker op die van mijn man.

En….als het om een verliefdheid op een  ander:

Besef dat dit je kan verblinden. Geniet ervan, neem het mee naar huis en besef dat het ook weer over gaat.

Wie herkent zich in de bovenstaande blog? Hoe gingen jullie ermee om? Schrijf je reactie. Ik ben zoals altijd heel erg benieuwd.

Met vriendelijke groet,

Rhea Darens

Ga de verbinding aan met Emotionally Focused Therapy

‘Wat doet die post op tafel?’
Ik heb me voorgenomen om 30 dagen lang een clean-table-policy uit te voeren in een poging wat orde in ons chaotische huishouden te creëren. Een behoorlijk uitdaging voor een sloddervos als ik. Mijn man is duidelijk met iets bezig waar hij zijn aandacht bij moet houden en kijkt geagiteerd op.
‘Wat?’
‘Wat doet die post op tafel?’, herhaal ik op rustige toon. Maar er sluimert al iets duisters in mijn stem.
‘Waar moet ik het anders neerleggen? Trouwens het is niet alleen mijn post, er zit ook wat voor jou tussen.’ Hij kijkt weer naar zijn beeldscherm en pakt zijn mobiel.
‘Ik had net de tafel helemaal opgeruimd!’

Mijn stem klinkt al wat luider en dwingender. Ik voel me niet gezien bij mijn inspanningen en ik voel me nu niet gehoord. Onbewust spannen allerlei processen zich samen om dit probleem op te lossen.
‘O, sorry hoor. Leg het maar even ergens anders.’ Hij kijkt me niet aan en toetst een nummer in. Het interesseert hem niet.

Onbewust raakt hij iets diepers bij mij: Ik interesseer hem niet. Onbewuste gevoelens kunnen een groot emotioneel effect hebben. Ik ontplof.

‘Leg het maar even ergens anders? Jij wil toch zo graag een mooi opgeruimd huis? Jij klaagt toch altijd hoe rommelig het altijd is? Nu ruim ik eens wat op en kijk wat er gebeurt! Als jij zo graag een opgeruimd huis wil, zou het fijn zijn als je dat zou waarderen. Nog nooit zo’n ondankbare taak meegemaakt.’
Mijn man legt verbijsterd zijn mobiel neer.
‘Hey, wat is er?’

Herkenbaar? Vast wel. Kleine frustraties, die onbedoeld tot grote (principiële) conflicten kunnen leiden, waarbij partners zich aan elkaar ergeren.

Binnen EFT, Emotionally Focussed Therapy – de therapie waar ik mee werk als relatietherapeut – worden in dit soort uitspattingen de partners zélf niet als het probleem gezien. Het echte probleem is de ‘dans’ oftewel het conflict. Een conflict ontstaat omdat een van beide partners zich niet emotioneel verbonden voelt met de ander. Door inzicht te krijgen in onderliggende en meer gevoelige emotionele patronen, ontstaat er begrip en compassie. Maar er wordt daarmee ook een basis gelegd voor een veilig gehechte relatie.

Natuurlijk speelt het gedrag van de partners óók een rol in het conflict. Binnen EFT worden partners in twee groepen verdeeld: er zijn aanvallers en er zijn vermijders. Sommige relaties bestaan uit twee aanvallers (hebben een hele uitbundige dans), twee vermijders (dansen nagenoeg niet), maar het gros bestaat uit een aanvaller (meestal de vrouw) en de vermijder (meestal de man). Aanvallers vechten voor de relatie. Vermijders beschermen de relatie.

De manier waarop aanvallers vechten voor hun relatie en vermijders de relatie beschermen, kan contraproductief zijn. Voortdurend kritische opmerkingen maken, in de hoop gehoord te worden of telkens de hond uitlaten in de hoop de escalatie tot bedaren te brengen, is niet altijd de manier om samen weer die klik te voelen. Het is nodig met elkaar in gesprek te komen. Een gesprek waarbij de dans niet alleen meer draait om bovenliggende rationele argumenten en/of principes met de bijbehorende zichtbare emoties, zoals irritatie, boosheid, zwijgen. Maar waarin ook ruimte komt voor inzicht in de meer onbewuste onderliggende emoties. Emoties zoals bijvoorbeeld verdriet, eenzaamheid, het gevoel hebben dat je niet gehoord wordt of dat je het weer fout hebt gedaan.

Binnen de EFT leer je als stel verschillende dingen:

  • Je leert je conflict te herkennen en te stoppen. De toon verandert ook. In plaats van wat ben jij onhebbelijk/onverdraagzaam/slap/ laf/ emotioneel wordt er meer in de wij-vorm gepraat: volgens mij zitten we weer vast.
  • Je leert je gevoelens herkennen en benoemen. Daarmee bedoel ik niet alleen de bovenliggende emoties (Ik ben zo boos), maar ook de onderliggende (als je zo doet, voel ik me gestraft). Naarmate het rustiger wordt, kunnen ook de dáár onderliggende emoties zichtbaar worden, zoals de angst dat de ander niet om je geeft.
  • Je leert je conflict analyseren. Hierbij merk je dat de oorzaak van een conflict soms verder teruggaat dan alleen het incident. Soms ontdek je dat er al iets borrelde, vanwege iets wat op het werk gebeurde, of een opmerking die een paar dagen eerder is gemaakt. In de nieuwe rust leer je dit samen uitpluizen. Je leert jezelf en je partner begrijpen. Maar ook je partner gerust te stellen, te troosten of juist te steunen en omgekeerd: dit ook te kunnen ontvangen.

Een leuke bijkomstigheid is dat ik van stellen hoor dat ze dit ook in andere relaties gaan toepassen (werk, kinderen, ouders, lovers)

‘Waarom word jij altijd zo boos?’, zegt mijn man. Zijn stem klink verongelijkt en verdrietig tegelijkertijd.
‘Waarom moet ik altijd eerst boos worden voordat jij mij hoort?’, kaats ik de bal terug. We zijn even stil.
‘We doen het weer, of niet?’
Wij herkennen onze dans ondertussen wel. Meestal kunnen we het voorkomen, maar soms struikelen ook wij nog.
‘Ik vond dat je de tafel prachtig had opgeruimd.’ Hij knuffelt me in mijn nek. ‘Sorry dat ik de post er zo gedachteloos oplegde.’
‘Ik voel me niet gezien, als je zoiets doet.’
‘Ik zág je ook niet, schatje.’

Het helpt. Ik ken de theorie en ik zie hoe wij het toepassen. Je zou verwachten dat het dan nep zou worden, maar dat is niet zo. Het maakt me zacht en liefdevol. Het maakt dat ik spijt krijg van mijn gedrag.
‘Sorry dat ik zo ga foeteren.’
‘Ja, het voelt alsof je me straft en ook alsof je van plan bent hier nog even mee door te gaan.’
Ik moet lachen om mijn eigen gedrag. ‘Dat was ook zo. Erg hè? Als ik me niet gehoord voel, maakt dat me hels.’
‘En je bent van plan dit 30 dagen vol te houden?’, lacht mijn man.
We lachen er samen om. Het is goed.

Wij kunnen ruzie maken maar we kunnen ook goedmaken. En dat voelt het allerbest. Dat is vertrouwen. Weten dat als het misgaat, het toch weer goed zal komen.

Hebben jullie ook een dans? Kunnen jullie daar ook vast in komen te zitten? Schrijf je ervaringen dan bij mijn blog. Deze keer verloot ik half oktober het boek Houd me vast van Sue Johnson, hoogleraar klinische psychologie en grondlegster van Emotionally Focussed Therapy, onder degenen die een reactie hebben geplaatst.

Rhea Darens

EFT- relatietherapeut