Tagarchief: minnaar

Help, mijn vrouw wil een minnaar!

We zitten samen aan de keukentafel. Krantje, koffie en goed gezelschap. Wat wil ik nog meer? Ik heb dit moment later nog vaak teruggespoeld in gedachten. Waarom had ik niets aan haar gemerkt?

‘Ik moet je iets vertellen’ zei ze en ik kon meteen aan haar gezicht aflezen dat er iets aan de hand was.

‘Ik hou van jou, maar ik ben ook verliefd op iemand anders’ zei ze zonder omhaal. ‘Ik wil jou niet kwijt. Nooit.’ Ik voelde hoe mijn keel droog werd en wachtte op de ‘maar’ die ongetwijfeld komen zou.

‘Maar ik wil hier ook iets mee doen. We hebben allebei nog nooit een ander gehad. Kunnen we onze relatie niet openen?’ Ik weet niet wat ik had verwacht maar zeker niet de vraag of wij onze relatie konden openen.

Die nacht lag ik naar het plafond te staren en mijn gedachten draaiden in kringetjes rond. Wat doe ik verkeerd? Wie denkt die kerel wel niet dat hij is? Ik wil mijn vrouw helemaal niet delen!

Ik had het gevoel dat ik enorm gefaald had. Ik wilde niets liever dan bewijzen dat ik een betere vent ben dan hij maar kreeg tegelijk de neiging om afstand te nemen.

Alsof het al te laat was.

Ik was ook boos en ik voelde me voor het blok gezet. Madam wordt verliefd, wil haar man niet kwijt dus wil ze er twee. Daar had ze mijn medewerking toch mooi voor nodig. Wat dénkt ze wel?

Wat wilde ik eigenlijk? ik wilde onze relatie niet openen maar was ook bang om haar te verliezen als ik nee zou zeggen. Het gevoel dat ik tekort schoot, liet me niet los.

Ik was ongevraagd beland in een roller coaster van emoties. In de periode die volgde ging ik door verschillende gevoelens heen.

 Gevoelens van afschuw.

Het idee dat mijn vrouw in de armen van een andere kerel lag vond ik onverteerbaar. Zelfs een beetje vies. Nadat ze me vertelde dat ze verliefd was, merkte ik dat ik lichamelijk afstand van haar nam. Alsof ze op een of andere manier al bezoedeld was door die ander.

Gevoelens van angst.

Ik beeldde me in dat ik haar zou kwijtraken als ik zou weigeren. Hoe zou het zijn om in mijn eentje verder te gaan? Ik stelde me voor hoe ik op zoek zou gaan naar een andere vrouw. Maar ook angst omdat ik ergens voelde dat ik moest overwegen met haar mee te veranderen. Om het gemis dat ze voelde te compenseren.

Kon ik wel veranderen? Eigenlijk gunde ik haar dat helemaal niet.

Gevoelens van jaloezie.

God wat was ik jaloers op hem. Dat mijn vrouw zich door hem had laten verleiden. Wat heeft hij dat ik niet heb? Blijkbaar raakte hij een snaar bij haar die ik zelf te weinig beroerde. Hoe kon ik na zoveel jaar concurreren met een heftige verliefdheid? Mijn zelfvertrouwen daalde in rap tempo tot ongekende diepte.

Gevoelens van nieuwsgierigheid.

Oké, ik moest aan mezelf toegeven dat mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Ik was ook wel eens verliefd geweest. Stiekem. Ik was nog te boos op mijn vrouw om dat te willen toegeven. Laat staan dat ik zou vertellen dat er op dit moment ook een vrouw was die ik eigenlijk wel erg leuk vond.

In gedachten maakte ik voorstellingen. Hoe zou het zijn met die vrouw? In mijn wildste fantasie verschilde ik niets van de meeste mannen en zou ik een hele schare minnaressen willen. Als ik eerlijk was.

Gevoelens van onzekerheid.

Kon ik dat eigenlijk wel, een andere vrouw versieren? Ik zou niet weten hoe ik dat moest aanpakken. Mijn vrouw was de eerste en enige sinds de middelbare school. Ik was een echt groentje. Een groentje van in de veertig.

Gevoelens van wraak.

Ze kan het krijgen! Wat zij kan, kan ik beter. Ik wilde het haar betaald zetten. Haar laten voelen wat ik voelde. Oog om oog, tand om tand. Ik wist niet dat ik dit in me had.

Praten, praten en nog eens praten

We spraken nergens anders meer over. Mijn vrouw stelde me enigszins gerust. Ze wilde mij écht niet kwijt. Ze voelde zich enorm schuldig.

Zij zich schuldig voelen? Ik vond het maar moeilijk te geloven. Ik voelde me vooral belazerd. Ontmand. En zij wilde dat ik begrip opbracht voor háár? Wie was er hier nu het slachtoffer?

Ik gunde haar geen enkele credit. Ik vond het wel prima dat ze zich schuldig voelde. Net goed.

Leef je leven nu.

Ze probeerde op andere manieren tot me door te dringen. Ze vroeg me hoe ik straks, als we tachtig waren, wilde terugkijken op mijn leven. We leven nu. Wilden we dan niet ook op zijn minst één keer ook een ander hebben meegemaakt? Misten we dan niet iets in ons leven? Als we iets wilden moesten we het nu doen. Nu zijn we nog redelijk jong. Op de één of andere manier gaf dat de doorslag. Ze had gelijk.

Niet lang daarna hakten we samen de knoop door om onze relatie te openen. Binnen een paar weken had ik mijn eerste date te pakken. Terwijl ik mijn eerste afspraakje had, ging mijn vrouw naar haar verleider.

Ik bleek een prima versierder te zijn en ik beleefde mijn eerste zoen-buiten-de-deur.

Onze relatie was geopend.

Het openen van onze relatie heeft een andere fase in onze ontwikkeling ingeluid. Niet alleen maar leuk en spannend. Ook veel diepe gesprekken en ruzies. Ruzies die vooral werden ingegeven door de angst de ander kwijt te raken. Heeft ze het nu wel of niet leuker bij hem dan bij mij?

We zijn door diepe dalen gegaan. Samen. We hebben elkaar geholpen en gesteund en onze diepste pijnpunten, angsten en kinderachtige gevonden. Een open relatie is met elkaar hard werken aan jezelf om het voor allebei te laten werken.

Nu ik terug kan kijken op deze bijzondere en heftige tijd, weet ik dat ik eerst drie minnaressen nodig had om mijn zelfvertrouwen op te krikken. Om mijn vrouw grotendeels te kunnen vergeven en om mijn boosheid kwijt te raken. Om me weer een vent te voelen.

Inmiddels zijn we meer dan een kwart eeuw samen. We zijn eraan gewend en houden meer van elkaar dan ooit. Soms hebben we nog wel ruzie maar dan herkennen we vrij snel wat er mis ging en daardoor kunnen we het snel weer goedmaken.

Onze relatie heeft zich verdiept en ik kan nu zeggen dat ik blij ben dat ze het me destijds heeft voorgesteld. Ik ben ook trots op haar omdat ze niet heeft gekozen voor de makkelijkste weg. En omdat ze heeft gekozen voor mij, ook al kon ik dat eerst maar moeilijk zo zien.

Onze open relatie heeft veel meer met onszelf te maken dan met de anderen die onze relatie compleet maken. We begrijpen nu veel beter hoe wij op elkaar ingrijpen en hoe onze relatie eigenlijk werkt. We zijn gegroeid en ik voel diepe liefde voor de vrouw die mij vertrouwt.

Herkent iemand dit? Zijn er meer mannen of vrouwen met deze ervaring? Was het een soortgelijke worsteling en proces? Ik ben benieuwd!

Hartelijk groet,
De man van Rhea

P.S. mochten jullie meer willen lezen, klik dan op overzicht, voor een overzicht van mijn blogs.