Tagarchief: angst

Hoe manage je jaloezie in een open relatie

‘Volgende week heb ik vijf dates!’

Ik kijk naar het glunderde gezicht van mijn man. Ik ken hem goed genoeg; het geeft hem een kick dat hij dit kan zeggen. Ik moet even slikken en krijg een benauwd gevoel. Hoe kan ik deze ‘concurrentie’ ooit aan, hoor ik een klein stemmetje keihard roepen.

Diep in mijn hart weet ik wel dat dit geen concurrenten zijn. Er is iets anders dat me raakt. Hij staat er niet bij stil, hoe het voor mij is. Dat stuit me niet alleen tegen de borst. Het maakt iets in mij wakker: de valse versie van mijzelf.

‘Wat leuk voor je!’ roep ik zo enthousiast mogelijk.

Ik schenk hem mijn stralendste glimlach en zeg: ‘Wat toevallig. Ik heb net contact met een leuke Twitter-volger. Hij wil nummers uitwisselen, zodat we gewoon kunnen appen. Die 140 tekens van Twitter zijn echt te weinig voor ons.’

Die zit. Ik voel me meteen anders. De sfeer is óók ineens veranderd. Met een voldaan gevoel sta ik op.
‘Thee?’ vraag ik lief. Maar mijn man luistert al niet meer. Hij wil geen thee. Hij wil uitleg.

‘O. Zijn nummer. En wat deed jij?’ Ik voel de spanning in zijn stem, die hij probeert te onderdrukken.

‘Ik?’ zeg ik, terwijl ik zogenaamd sta te twijfelen bij het kiezen bij de verschillende smaken thee.

‘Ik vind het wel spannend, zo’n voorstel.’

Zijn blik is strak op mij gericht. ‘Nou?’  Zijn gezicht spreekt boekdelen en ik voel me schuldig. Wat ben ik  kinderachtig bezig. Ik besluit hem uit zijn lijden te verlossen.

‘Ik ben er niet op ingegaan. Tuurlijk niet. Ik probeer een naam op de te bouwen als relatietherapeut, dan ga ik het toch niet aanleggen met mijn volgers?’ Hij ontspant direct.
‘Maar ik voel me wél gevleid’, zeg ik naar waarheid.

Bewust of onbewust kunnen we onze partner jaloers maken. Grof gezegd ontstaat jaloezie in een liefdesrelatie als het ‘zelf’ of de relatie bedreigd wordt. Het wordt vaak gezien als een zwakte van één van de partners, maar het is juist iets waar beide partners een rol in hebben.

Jaloezie kan komen door:

  • Jezelf.

Je voelt je niet veilig. Hoe kan jij ervoor zorgen dat je je wél veilig voelt?

Stel je voelt je de ‘mindere’ of je hebt het gevoel dat er geen rekening met jou wordt gehouden. Sta in dat geval even stil. Kijk of je van de rode gedachte een groene kan maken. Niet alles wat je denkt of voelt is waar. Maar kijk ook waar je partner je kan helpen. Spreek je uit. Wees eerlijk en kwetsbaar. Je hoeft het niet alleen te doen.

  • Je partner

Ben jij in staat je vaste partner een veilig gevoel te geven?
Als je vaste partner zich jaloers voelt, kan dat komen door iets wat jij doet (of je lover, maar dat is een andere blog ;-)). Sta stil bij wat er gebeurt.  Voel je verantwoordelijk en onderzoek. Bekritiseer behoeftes niet, heb er geen oordeel of mening over, kijk alleen of je hierin mee kan gaan. En zoek alternatieven als je dat, om welke reden dan ook, niet kan.

Uit verschillende onderzoeken blijkt dat veel open relaties eindigen vanwege jaloezie. Het managen van jaloezie is daarmee een belangrijk aspect in open relaties.

Jaloezie gaat niet om angst maar om veiligheid

Het managen van jaloezie draait om het creëren van veiligheid. Velen zouden zeggen: het beheersen van angst. Maar bij focus op angst ligt alles bij één persoon, terwijl het juist vaak een samenspel is met een wederzijdse afhankelijkheid en verantwoordelijkheid.

Ik focus me in dit blog daarom op veiligheid. Mijn ervaring is dat zodra een stel zich veilig voelt, de meeste angsten verdwijnen en wat overblijft hanteerbaar is. Is een situatie echter niet veilig, dan ontstaan er als een 7-koppig monster, telkens weer nieuwe angsten.

Hoe veiliger jij je voelt in je relatie, hoe minder sprake er zal zijn van jaloezie.

Hoe manage je jaloezie in een open relatie

  1. Ga ervan uit dat jaloezie óók in jullie open relatie een gegeven is. Er zijn misschien een paar mensen zo verlicht, dat dit niet voorkomt en misschien ook een paar die op een pathologische manier niet in contact zijn met hun gevoel. Maar de meeste van ons, ervaren jaloezie zodra onze partner een seksuele relatie met een ander heeft.
  2. Streef er niet naar jaloezie uit te bannen. Jaloezie brengt ook passie, opwinding, lust.
    Streef ernaar om er mee om te gaan. Uit onderzoek van Jenks (1998) komt naar voren dat bijvoorbeeld swingers zich liever bezig houden met het managen van jaloezie, dan het elimineren ervan. Ook al zijn wij geen swingers, ik sluit me hier graag bij aan.
  3. Maak afspraken. De afspraken die in het eerste jaar van een open relatie worden gemaakt, gaan bijna allemaal over veiligheid en wat jij nodig hebt om je veilig te voelen. Benut deze fase. Je kan alleen leren, ontwikkelen en groeien, als je je veilig voelt.
  4. Wees eerlijk over je behoeften. Als je partner iets kan doen waardoor jij je veilig voelt, geef dit dan aan. Schaam je niet als het kinderachtig is. Het gaat erom dat jullie samen ontdekken wat werkt bij elkaar.
  5. Herken de alarmsignalen. Afwijzen, wraak nemen, afstandelijk worden, ruzie zoeken. Allemaal tekenen die in eerste instantie onder de noemer jaloezie kunnen vallen. Terwijl het vooral tekenen zijn die duiden op een verminderd gevoel van veiligheid. Gebruik het als een startpunt voor een gesprek.
  6. Hou vol. Tijd is je vriend.  Elke keer als je door een moeilijke situatie komt, schept dat vertrouwen. Veiligheid opbouwen is vaak een kwestie van veel onveilige situaties trotseren.

Ik schenk heet water in een mok en hang er een zakje in.

‘Vind je het lastig, dat ik nu met vijf vrouwen date?’ Mijn man begrijpt ineens waar het steekt.
‘Het is wel een beetje veel,’ zeg ik zacht, ‘en omdat ik niet moeilijk doe, denk jij dat het makkelijk is voor mij. Maar dát is niet zo.’

Hij houdt me vast, zoals hij dat alleen kan doen. Ik verberg mijn gezicht in zijn nek en snuif zijn vertrouwde geur diep op. Dan maakt hij me los en kijkt me aan.
‘Ik had niet gedacht dat ik het ooit zou zeggen, maar ik ben zo blij dat jij met T. bent. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat het nooit uitgaat. Want schatje, ik zou het omgekeerd niet trekken: jij met vijf mannen daten; ik moet er niet aan denken!’

Hij ziet me. Helemaal. Het is goed.

Hoe maak jij je partner jaloers? Hoe kan je partner jou jaloers maken? Wanneer doen jullie dat? En hoe reageren jullie daarop?

Rhea Darens
Relatietherapeut

Help, mijn vrouw wil een minnaar!

We zitten samen aan de keukentafel. Krantje, koffie en goed gezelschap. Wat wil ik nog meer? Ik heb dit moment later nog vaak teruggespoeld in gedachten. Waarom had ik niets aan haar gemerkt?

‘Ik moet je iets vertellen’ zei ze en ik kon meteen aan haar gezicht aflezen dat er iets aan de hand was.

‘Ik hou van jou, maar ik ben ook verliefd op iemand anders’ zei ze zonder omhaal. ‘Ik wil jou niet kwijt. Nooit.’ Ik voelde hoe mijn keel droog werd en wachtte op de ‘maar’ die ongetwijfeld komen zou.

‘Maar ik wil hier ook iets mee doen. We hebben allebei nog nooit een ander gehad. Kunnen we onze relatie niet openen?’ Ik weet niet wat ik had verwacht maar zeker niet de vraag of wij onze relatie konden openen.

Die nacht lag ik naar het plafond te staren en mijn gedachten draaiden in kringetjes rond. Wat doe ik verkeerd? Wie denkt die kerel wel niet dat hij is? Ik wil mijn vrouw helemaal niet delen!

Ik had het gevoel dat ik enorm gefaald had. Ik wilde niets liever dan bewijzen dat ik een betere vent ben dan hij maar kreeg tegelijk de neiging om afstand te nemen.

Alsof het al te laat was.

Ik was ook boos en ik voelde me voor het blok gezet. Madam wordt verliefd, wil haar man niet kwijt dus wil ze er twee. Daar had ze mijn medewerking toch mooi voor nodig. Wat dénkt ze wel?

Wat wilde ik eigenlijk? ik wilde onze relatie niet openen maar was ook bang om haar te verliezen als ik nee zou zeggen. Het gevoel dat ik tekort schoot, liet me niet los.

Ik was ongevraagd beland in een roller coaster van emoties. In de periode die volgde ging ik door verschillende gevoelens heen.

 Gevoelens van afschuw.

Het idee dat mijn vrouw in de armen van een andere kerel lag vond ik onverteerbaar. Zelfs een beetje vies. Nadat ze me vertelde dat ze verliefd was, merkte ik dat ik lichamelijk afstand van haar nam. Alsof ze op een of andere manier al bezoedeld was door die ander.

Gevoelens van angst.

Ik beeldde me in dat ik haar zou kwijtraken als ik zou weigeren. Hoe zou het zijn om in mijn eentje verder te gaan? Ik stelde me voor hoe ik op zoek zou gaan naar een andere vrouw. Maar ook angst omdat ik ergens voelde dat ik moest overwegen met haar mee te veranderen. Om het gemis dat ze voelde te compenseren.

Kon ik wel veranderen? Eigenlijk gunde ik haar dat helemaal niet.

Gevoelens van jaloezie.

God wat was ik jaloers op hem. Dat mijn vrouw zich door hem had laten verleiden. Wat heeft hij dat ik niet heb? Blijkbaar raakte hij een snaar bij haar die ik zelf te weinig beroerde. Hoe kon ik na zoveel jaar concurreren met een heftige verliefdheid? Mijn zelfvertrouwen daalde in rap tempo tot ongekende diepte.

Gevoelens van nieuwsgierigheid.

Oké, ik moest aan mezelf toegeven dat mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Ik was ook wel eens verliefd geweest. Stiekem. Ik was nog te boos op mijn vrouw om dat te willen toegeven. Laat staan dat ik zou vertellen dat er op dit moment ook een vrouw was die ik eigenlijk wel erg leuk vond.

In gedachten maakte ik voorstellingen. Hoe zou het zijn met die vrouw? In mijn wildste fantasie verschilde ik niets van de meeste mannen en zou ik een hele schare minnaressen willen. Als ik eerlijk was.

Gevoelens van onzekerheid.

Kon ik dat eigenlijk wel, een andere vrouw versieren? Ik zou niet weten hoe ik dat moest aanpakken. Mijn vrouw was de eerste en enige sinds de middelbare school. Ik was een echt groentje. Een groentje van in de veertig.

Gevoelens van wraak.

Ze kan het krijgen! Wat zij kan, kan ik beter. Ik wilde het haar betaald zetten. Haar laten voelen wat ik voelde. Oog om oog, tand om tand. Ik wist niet dat ik dit in me had.

Praten, praten en nog eens praten

We spraken nergens anders meer over. Mijn vrouw stelde me enigszins gerust. Ze wilde mij écht niet kwijt. Ze voelde zich enorm schuldig.

Zij zich schuldig voelen? Ik vond het maar moeilijk te geloven. Ik voelde me vooral belazerd. Ontmand. En zij wilde dat ik begrip opbracht voor háár? Wie was er hier nu het slachtoffer?

Ik gunde haar geen enkele credit. Ik vond het wel prima dat ze zich schuldig voelde. Net goed.

Leef je leven nu.

Ze probeerde op andere manieren tot me door te dringen. Ze vroeg me hoe ik straks, als we tachtig waren, wilde terugkijken op mijn leven. We leven nu. Wilden we dan niet ook op zijn minst één keer ook een ander hebben meegemaakt? Misten we dan niet iets in ons leven? Als we iets wilden moesten we het nu doen. Nu zijn we nog redelijk jong. Op de één of andere manier gaf dat de doorslag. Ze had gelijk.

Niet lang daarna hakten we samen de knoop door om onze relatie te openen. Binnen een paar weken had ik mijn eerste date te pakken. Terwijl ik mijn eerste afspraakje had, ging mijn vrouw naar haar verleider.

Ik bleek een prima versierder te zijn en ik beleefde mijn eerste zoen-buiten-de-deur.

Onze relatie was geopend.

Het openen van onze relatie heeft een andere fase in onze ontwikkeling ingeluid. Niet alleen maar leuk en spannend. Ook veel diepe gesprekken en ruzies. Ruzies die vooral werden ingegeven door de angst de ander kwijt te raken. Heeft ze het nu wel of niet leuker bij hem dan bij mij?

We zijn door diepe dalen gegaan. Samen. We hebben elkaar geholpen en gesteund en onze diepste pijnpunten, angsten en kinderachtige gevonden. Een open relatie is met elkaar hard werken aan jezelf om het voor allebei te laten werken.

Nu ik terug kan kijken op deze bijzondere en heftige tijd, weet ik dat ik eerst drie minnaressen nodig had om mijn zelfvertrouwen op te krikken. Om mijn vrouw grotendeels te kunnen vergeven en om mijn boosheid kwijt te raken. Om me weer een vent te voelen.

Inmiddels zijn we meer dan een kwart eeuw samen. We zijn eraan gewend en houden meer van elkaar dan ooit. Soms hebben we nog wel ruzie maar dan herkennen we vrij snel wat er mis ging en daardoor kunnen we het snel weer goedmaken.

Onze relatie heeft zich verdiept en ik kan nu zeggen dat ik blij ben dat ze het me destijds heeft voorgesteld. Ik ben ook trots op haar omdat ze niet heeft gekozen voor de makkelijkste weg. En omdat ze heeft gekozen voor mij, ook al kon ik dat eerst maar moeilijk zo zien.

Onze open relatie heeft veel meer met onszelf te maken dan met de anderen die onze relatie compleet maken. We begrijpen nu veel beter hoe wij op elkaar ingrijpen en hoe onze relatie eigenlijk werkt. We zijn gegroeid en ik voel diepe liefde voor de vrouw die mij vertrouwt.

Herkent iemand dit? Zijn er meer mannen of vrouwen met deze ervaring? Was het een soortgelijke worsteling en proces? Ik ben benieuwd!

Hartelijk groet,
De man van Rhea

P.S. mochten jullie meer willen lezen, klik dan op overzicht, voor een overzicht van mijn blogs.