Tagarchief: moed

Goedmaken na ruzie: zo doe je het goed

‘Kom je boven?’ Het sms’je laat niets te raden over en ik zou het leuk moeten vinden. Er is alleen een klein detail waardoor ik het niet leuk vind: we hadden een afspraak om vier uur. Een afspraak ja, omdat mijn man het zó druk heeft dat quality time erbij inschiet als we het niet in de agenda zetten.

Ik kijk op de klok. Het is half zes.

Quality time is over. Tijd voor een quality-fight!

Zodra ik mijn hoofd om de slaapkamerdeur steek zegt hij sorry. Hij trekt er een schuldbewust gezicht bij. Ook dat nog.

‘Sorry. Ik had een alarm in moeten stellen.’
‘Je had wát?’
‘De wekker moeten zetten, dan was ik de tijd niet vergeten.’
‘Dus sorry omdat je geen wekker hebt gezet?’

Mijn kalme en verstandige ratio heeft geen schijn van kans; mijn temperamentvolle emoties nemen het van me over.

Wij zijn duidelijk nog niet aan goedmaken toe. Wij moeten eerst nog ruzie maken.

Goedmaken is een precies werkje. Als je dit half doet, is de schade soms groter dan het incident zelf. Je moet het dus écht menen en niet doen omdat je van het gedoe af wilt zijn of om je goede wil te tonen. Een ander voelt haarscherp aan dat je motieven niet oprecht zijn.

Goedmaken is een proces. Hoe het proces loopt hangt af hoe de gekwetste en de kwetser met de situatie omgaan. De aanleiding tot ruzie ontstaat vaak door een actie plus een reactie waarbij de gekwetste en kwetser van rol wisselen. Dat  maakt goed ruziemaken (en goedmaken) gecompliceerd.

Ik ken mijn eigen rol dit keer maar al te goed. Toen ik verlangend zat te wachten en het na vieren was, had ik me van mijn beste kant kunnen laten zien. Als ik in een veelbelovende luchtige outfit zijn werkkamer was binnengelopen op mijn hoge hakken en op zijn schoot was gekropen, had hij zijn werk meteen uit zijn handen laten vallen. Maar ik koos ervoor om niets te doen. En niets doen is in dit geval ook een duidelijke actie.

Omdat ruziemaken een proces is, zijn er duidelijke stappen te onderscheiden. Kijk even mee.

Het ruzie-goedmaak-proces bestaat uit 5 stappen:

  1. Gedoe, oftewel de confrontatie, lees: ruzie
  2. Toegeven wat je rol is. Kwetsbaarheid tonen.
    Schets heel precies hoe de situatie was, laat zien dat je begrijpt waar je de ander pijn hebt gedaan, neem de volledige verantwoordelijkheid voor wat je deed en toon berouw.
  3. Vergeven
    Hier is soms tijd voor nodig. Als je merkt dat je alles hebt gedaan om het goed te maken, maar de ander is nog steeds boos, voel je dan niet afgewezen, maar laat het even los.
  4. Herstellen wat fout is gegaan.
  5. Verzoening.

Hoe de gekwetste met de gebeurtenis omgaat hangt af van de volgende factoren:

  1. Hoe close is de relatie die je hebt met de ander?
  2. Hoe ingrijpend de kwetsende gebeurtenis is.
  3. In hoeverre is de gekwetste in staat om het los te laten?
  4. Hoe welwillend is de gekwetste om de fouten van de ander te accepteren en compassie te hebben?

Hoe de kwetser met de gebeurtenis omgaat hangt af van het volgende:

  1. In hoeverre vindt de kwetser dat het slachtoffer zelf schuld draagt?
  2. In hoeverre toont de kwetser berouw over het gebeurde?
  3. In hoeverre is de kwetser oprecht in de verontschuldiging?

Welke invloed heb je zelf op het verloop van de ruzie? Goed om te weten wat je niet moet doen:

  1. Als kwetser beginnen om aan de gekwetste uitleggen hoe het komt dat je deed wat je deed. In de meeste gevallen wil de gekwetste eerst zelf begrepen worden, voordat er ruimte is voor begrip van de ander.
  2. De schuld buiten jezelf leggen. ‘Ik deed het toch niet expres? of ‘Het kwam door…’.
  3. Impliciet de schuld bij de ander leggen. Dit doe je ook door te zeggen: ‘Het spijt me dat je dit zo ervaart, voelt etc.’ Het is dan alsof het een probleem van de ander is.
  4. Alleen excuses aanbieden voor de handeling en niet voor de consequenties.
  5. Halve excuses aanbieden. ‘Sorry, … denk ik.’

Goedmaken is mooi. Je toont karakter. Je herstelt de band. Het geeft vertrouwen. Het inspireert. En je voelt het meteen als iets goed is. Je herkent het aan de klik. Het moment dat je elkaar weer kan aanraken. Je voelt je intens verbonden met elkaar. Alles is uitgesproken. Er staat niets meer tussen jullie in.

De quality fight, werd uiteindelijke quality verbondenheid en die eindigde alsnog in quality time.

Als ik mijn man een opening biedt zodat hij me écht laat voelen dat hij er ook van baalt, dat hij het rot vindt voor mij dat ik op hem heb zitten wachten, kan het goedmaken beginnen.

‘Ben je nog boos op me?’
‘Nope.’  Ik lig tegen hem aan, voel zijn armen om me heen. Streel zijn borst.
‘Het spijt me dat ik je vergat.’ Het is oprecht.
‘Het spijt me dat ik niet naar je toeging.’ Ik meen het ook.
‘Toch ga ik de volgende keer wel mijn wekker zetten.’  Nu moet ik er om lachen.
‘Ik stuur jou de volgende keer wel een sms’je; wat voor verrassingen je aan het voorbereiden bent.’

Hij grijnst. Hij neemt de uitdaging onmiddellijk aan. Hij is goed in verrassingen.

Hoe ervaar jij het als het tijd is om goed te maken? Vind je het vernederend, waarbij je het gevoel hebt dat je door het stof moet kruipen? Of voelt het juist als herstel? Ik ben benieuwd naar jouw ervaring. Een reactie bij de blogs op mijn website, levert je een gratis consult op.

P.S. Deze blog is een onderdeel van een serie blogs over ruzie. Klik op overzicht, voor een overzicht van mijn blogs. En… volg mij op Twitter @openrelaties. Ik volg terug.

Rhea Darens
Relatietherapeut

Kwetsbaarheid maakt een open relatie sterk

We zitten allebei met een biertje in onze hand aan de stamtafel van ons café. Mijn man kijkt me met een scheef gezicht aan. Ik weet precies waarom.

‘Je vindt het leuk hè, als ik iets niet kan?’ zegt hij.

Ik denk aan de dansles van daarnet en ik kan mijn lachen niet onderdrukken. Een triomfantelijke lach. Niet aardig van mij. Maar voor het eerst deze week voel ik me opgelucht en vrij. Ik zou nu een spelletje met hem kunnen spelen, gauw over iets anders beginnen of sorry tegen hem zeggen. Maar ik besluit eerlijk tegen hem te zijn.

‘Het ging vanavond niet om jou en wat jij deed. Het ging om mij!’

Hij kijkt me niet begrijpend aan. Hij is duidelijk nog met zijn gedachten bij de dansles die hij lijdzaam heeft ondergaan.

‘Het gaat erom wat ik net deed bij de dansles. Jij bent de laatste tijd volop aan het daten. Je bent druk met je werk. Ik ben jaloers op alles en iedereen die jouw aandacht krijgt. Ik voel me niet gezien.’

Zijn blik verandert.

‘Vanavond wilde ik dat jij ook jaloers was. Toen het dansen niet goed ging tussen ons. Toen jij je armen niet goed hield en ik de kans kreeg om het met de dansleraar te doen… nou ja, dat kwam me goed van pas. Ik wilde jou ook laten voelen hoe het is als ik iets met een ander doe.’

Zijn ogen vernauwen zich maar ik ben nog niet klaar.

‘Met plezier. Beter dan met jou. En ik genoot ook nog van jouw boze reactie.’

Hij neemt een slokje van zijn bier en kijkt nu niet langer beledigd. Eerder geamuseerd.

‘Dus hij doet het beter dan ik?’ zegt hij uitdagend.

Ik lach nu voluit. ‘Niet alleen dat. Ik voel me weer sterker dan ik me in tijden heb gevoeld. Sorry schat. Ik weet dat het heel kinderachtig van me was maar ik had het even nodig om mezelf overeind te takelen.’

Hij houdt zijn glas bier omhoog en we tikken de glazen zachtjes tegen elkaar aan. ‘Proost. Mooie vrouw’ zegt hij en knipoogt naar me. We voelen allebei hoe de spanning tussen ons wegloopt als een ballon die is ingeprikt. Geen gedoe. Durven zeggen hoe het zit. We zijn weer verbonden met elkaar.

Herken je dit? Dat je dingen doet, die je niet zo mooi vindt, gewoon om jezelf een beter gevoel te geven?

Meestal gebeuren dit soort processen onbewust.

Ik had me ook niet voorgenomen om mijn man eens even lekker jaloers te maken. Maar toen de gelegenheid zich voordeed, greep ik hem met beide handen aan. En ik vond het niet erg om hem met een rotgevoel op te zadelen.

Op zo’n moment voel je het onzuivere, het ongemakkelijke of het vileine van waar je mee bezig bent. Omdat het zo subtiel gebeurt is het heel makkelijk te ontkennen en maak je het ongrijpbaar.

Nee, het is niet aardig als je zo doet. Alleen perfecte mensen zijn altijd aardig. Het is een teken van moed om toe te geven dat je niet perfect bent.

Er is moed voor nodig om niet perfect te willen zijn

De meeste mensen streven naar perfectie of willen zichzelf in ieder geval van hun beste kant laten zien. We doen coaching en cursussen om een betere versie van onszelf te worden. En als je hier zelf geen behoefte aan hebt, wijzen anderen je hier wel op: vrienden, familie, volgers of opdrachtgevers die meer van je verwachten.

Perfecte mensen zijn prachtig, onafhankelijk en blaken van zelfvertrouwen. Dat klinkt misschien begerenswaardig en dat is vast de reden waarom mensen altijd aan zichzelf blijven sleutelen.

Perfectionisme heeft ook een keerzijde. In relaties kan perfectie ook tot ongrijpbaarheid leiden. Het staat echte verbinding in de weg. En verbinding en veiligheid zijn juist de basisvoorwaarden voor een waardevolle, diepe relatie.

Staat perfectie of de angst om niet perfect te zijn (en te worden afgewezen) een goed contact in jouw relatie(s) in de weg? Lees dan de punten hieronder eens door en kijk wat jij kunt toepassen.

  1. Toon niet alleen de perfecte buitenkant (je kracht), maar ook de imperfecte binnenkant (je schaamte, je angst). Wees eerlijk over je gevoel en je gedrag. Ook als het kinderachtig is.
  2. Er is moed voor nodig om jezelf open te stellen. Je loopt het risico afgewezen of teleurgesteld te worden. Dat voelt onveilig. Wees moedig in je relatie.
  3. Het is de moeite waard om dit onveilige pad te betreden. Er zijn geen garanties maar het kan een mooie ontdekkingstocht naar verdieping worden.
  4. Door ook je imperfectie te laten zien, laat je zien dat je een ander vertrouwt.
  5. Omgekeerd zal de ander jou daardoor ook makkelijker vertrouwen en zich vervolgens gemakkelijker openstellen en aan jou laten zien.
  6. Dit leidt tot begrip, verbondenheid en veiligheid.

De kracht van kwetsbaarheid

Dit is de titel van een prachtig boek geschreven door Brené Brown, professor aan de universiteit van Houston. Zij geeft aan dat kwetsbaarheid geen teken van zwakte is, maar juist de weg naar moed, betrokkenheid en betekenisvolle verbindingen.

Klik op onderstaande video van haar lezing bij TedX Houston.

Brené Brown TedX Houston

In het kort zegt ze het volgende:
“[…Krachtige kwetsbaarheid draait om de moed om jezelf te laten zien, dat je dingen uitprobeert en dat je het risico neemt om te falen. Dat je inziet dat perfectie niet bestaat, dat winnen en verliezen bij het leven horen. Dat door jezelf volledig te accepteren, je eigen schaamte ook vermindert. ..]“

Aan dat laatste zou ik willen toevoegen, dat het omgekeerde ook werkt. Juist door je schaamte te tonen, zul je merken dat het niet zo erg is als je denkt en zul je jezelf meer accepteren.

Kwetsbaarheid doorbreekt patronen in ruzies

Zoals je in de vorige blog patronen in ruzie hebt kunnen lezen, wordt in ruzies vaak onbewust het pijnpunt van de ander geraakt. Vervolgens weet die ander jou op precies dezelfde manier te raken: op jouw pijnpunt, jouw kwetsbaarheid. Om dit te ontdekken zal je een pad moeten afleggen waarbij je door je eigen schaamte heen gaat. Dit is soms een confronterende worsteling waarbij je elkaar kunt helpen.

Hoe kun je iemand helpen zich kwetsbaar op te stellen?

Hou geen spiegel voor, zet ook geen ratio in, maar voel. Soms echt letterlijk, door iemands hand vast te houden of de rug te strelen. Wees liefdevol en bemoedigend. Stel vragen en deel je ervaring. Laat merken dat je weet hoe het voelt en dat je meevoelt.

Kwetsbaarheid maakt sterk

‘Wat eerlijk van je’ zegt mijn man als hij een nieuw biertje voor me neerzet.

Na mijn ontboezeming hebben we geen woorden meer nodig. Ik weet ook wel dat ik me niet netjes (lees: perfect) heb gedragen. Maar nu begrijpen we elkaar weer. De lucht is zuiver. De klik is er weer. We kunnen elkaar weer aanraken.

Perfectie trekt aan. Maar imperfectie verbindt. Omdat we daar veel meer van onszelf in herkennen.

De deur van het café gaat open. De dansleraar stapt binnen. Mijn man staat op en klopt hem vriendschappelijk op zijn schouder. ‘Biertje?’ vraagt hij en hij loopt vol zelfvertrouwen naar de bar.

Kwetsbaarheid, behoefte aan erkenning en vertrouwen zijn natuurlijk niet voorbehouden aan mensen die een open relatie hebben. Ook monogame koppels zullen zichzelf herkennen in mijn blogs.

Ik ben erg benieuwd naar jullie reacties en ervaringen met betrekking tot kwetsbaarheid. De mooiste reactie krijgt van mij het boek van Brené Brown toegestuurd.

Rhea Darens
Relatietherapeut